...

...
خداوندا نمی دانم
در این دنیای وانفسا
کدامین تکیه گه را تکیه گاه خویشتن سازم
نمیدانم
در این وادی که عالم سر خوش است و دلخوش است و جای خوش دارد.
     کدامین حالت و حال و دل عالم نصیب خویشتن سازم
    نمی دانم خداوندا
همیشه بغض پنهانی گلویم را حسابی در نظر دارد و می دانم که آخر بغض پنهانم مرا بی جان و تن سازد.

همه یاران به فکر خویش و در خویشند. گهی پشت و گهی پیشند

خداوندا نمی دانم        
و نتوانم به کــس گویم
فقط می سوزم و می سازم و با درد پنهانی بسی من خون دل دارم. دلی بی آب و گل دارم