خداوندا

خداوندا
نمی دانم در این دنیای وانفسا
کدامین تکیه گه را تکیه گاه
خویشتن سازم
نمی دانم نمی دانم

خداوندا
در این وادی که عالم سر خوش است و دلخوش است و جای خوش دارد ،
کدامین حالت و حال و دل عالم نصیب خویشتن سازم
نمی دانم نمی دانم

خداوندا
به جان لاله های پاک
و والایت نمیدانم
دگر سیرم خداوندا
دگر گیجم خداوندا

خداوندا
تو راهم ده ، پناهم ده ،
امیدم ده خداوندا ...
که دیگر نا امیدم من
و میدانم که نومیدی ز درگاهت گناهی بس ستم بار است
و لیکن من نمیدانم
دگر پایان پایانم.
همیشه بغض پنهانی
گلویم را حسابی در نظر دارد
و می دانم که آخر بغض پنهانم
مرا بی جان و تن سازد.
چرا پنهان کنم در دل؟
چرا با کس نمی گویم؟
چرا با من نمی گویند ،
یاران رهگشایی را؟
همه یاران به فکر خویش
و در خویشند.
گهی پشت و گهی پیشند
ولی در انزوای این دل تنها ،
چرا یاری ندارم من
که دردم را فرو ریزد ...
دگر هنگامه ی باریدن
این درد پنهان است

خداوندا
نمی دانم و نتوانم به کس گویم
فقط می سوزم و می سازم
و با درد پنهانی ،
بسی من خون دل دارم
دلی بی آب و گل دارم
به پوچی ها رسیدم من
به بی دردی رسیدم من
به این دوران نامردی رسیدم من
نمی دانم ، نمی گویم
نمی جویم ، نمی پرسم
نمی گویند ، نمی جویند
جوابی را نمی دانم
سوالی را نمی پرسند
و از غمها نمی گویند
چرا من غرق در هیچم؟
چرا بیگانه از خویشم؟

خداوندا
رهایی ده
کلام آشنایی ده
خدایا آشنایم ده
خداوندا پناهم ده
امیدم ده

خدایا ، یا بسوزان این غم دل را
و یا در هم شکن این سد راهم را
که دیگر خسته از خویشم
که دیگر بی پس و پیشم
فقط از ترس تنهایی
هر از گاهی چو درویشم
و صوتی زیر لب دارم
و با خود می کنم نجوای پنهانی
که شاید گیرم آرامش
ولی آن هم علاجی نیست
خداوندا آغوش پر مهرت را باز کن
و به آغوش بکش که پر از آرامش هست