وفایی (1902- 1844م)

وفایی (1902- 1844م)

 

ئـه ی ئاوینه ی دولبه ری، زارت گول، زولـفت زه ری:
ای آئینه دلبری، گونه هایت گل و زلفت طلا

با هه ناسه م نه ت گری، رووی خوت بینه به م لاوه:
مگذار آهم ترا بگیرد، رو در روی من کن

با شه و بروا، سه حه ر بی، باخی گولان وه به ر بی:
بگذار شب رود و سحر آید و باغ به گل بنشیند

گه ر تو مه یلت له سه ر بی، کافه ر ئیسـلای ناوه:
اگـر تـو بخواهی کافر هم مسمان خواهد شد

هاتم به بونه ی خالت، توشی داوی زولفت بوم:
به طمع دانه ی خالت، در دام زلفت افتادم

طه یریکی نابه له د بووم، نه مزانی دانه و داو:
پرنده ای بی تجربه بودم و دانه و دام را نمی شناختم

له سایه ی چاوه کانت بوویه ره ندی خه رابات:
در سایـه چـشـمانت رند خراباتی شدم

له لای پیری مه یخانه، خه رقم له گروی مه ی ناوه:
نزد پیر میخانه، خرقه ام را گرو می گـذاشـته ام

له ده ردی بی ده رمانی، که وتومه سه ر گه ردانی:
از درد بی درمانی، سرگردان شده ام

به جوابی "لن ترانی" چبکه م روحم سووتاوه:
جواب "لن ترانی" روح و روانم را سوزاند


#کورد
#کوردستان
#فرهنگ
#اصالت
#تمدن