آن روزها که بوتاکس حالت چشم هایمان را عوض نکرده بود و عمل

آن روزها که بوتاکس حالت چشم هایمان را عوض نکرده بود و عمل های جراحی گونه هایمان را برجسته و بینی هایمان را کوچک ، و لب هایمان با ژل های موقتی پف نمی کرد ...
آن روزها که ابرو و مژه و ناخن و موی مصنوعی نداشتیم ، آدم های آرام تری بودیم ... وسواس زیباتر شدن نداشتیم ، خودمان بودیم و چشم هایمان وقتی زن زیبایی می دید سرشار از تحسین می شد نه تعجب ...
آن روزها مردهایمان نه دغدغه بزرگ کردن عضله داشتند نه ابرو برمیداشتند نه گوشواره می انداختند نه عمل های زیبایی می کردند ... اما پای قول و قرارهاشان محکم تر می ایستادند ، چشم شان به اینهمه زیبایی های مصنوعی زنان عادت نداشت ... سلیقه هاشان هم فرق داشت و تو آنقدر در مقابل اشتیاق نگاه مرد کنار دستی ات به صورت و بدن مصنوعی زن دیگر احساس حقارت نمی کردی ... مردهایی که از دیدن این تغییرات در خانم های دیگر لذت می برند اما آن را برای همسر خود نمی خواهند ...
قبل تر ها چهره ها هویت داشت و هر چهره منحصر به همان فرد بود ولی حالا زن ها و مردها شبیه زیاد دارند در اجتماع .... کاری نمی شود کرد ، موجی راه افتاده و خیلی ها دارند سوار این موج زیباتر و جذاب تر می شوند ... مخالف عمل های زیبایی نیستم اما هر جور فکر می کنم قبلتر ها از خودمان راضی تر بودیم انگار ...

این روزها وسواس بیش از حد پیدا کرده ایم به ظاهرمان ، هر چه تلاش می کنیم باز در ظاهرمان یک نقطه ای هست که به نظرمان ناجور است و ما باید اصلاحش کنیم ... باطنمان هم که خیلی مهم نیست چون جلوی چشم نیست ....

#پریسا زابلی