معاد

از کتاب ؛معاد
۶۶- مسئله اینست که خدا با هر چیزی هست در درون و برون و هر چیزی را می‌بیند .ولی آیا مخلوقاتش هم با او حضور دارند و رو به اویند و او را می بینند؟ پس بایستی روی برگردانند یعنی زیر و رو شوند تا با او دیدار کنند همانطور که بزرگترین نشانه معاد هم لقاء الله است .پس این رجعت و زیر و رو شدن واقعه‌ای جوهری و باطنی و ماهیتی است عرفانی نه فیزیکی و نجومی و حرکتی!
۶۷ _پس خداوند هر چیزی را می‌آفریند و با او وعده دیدار می‌گذارد و معاد تحقق این وعده است. و این وعده خود یک وحى و القای الهی در ذات موجودات است که آنها را به موقعش تقلبون می‌کند یعنی بخود آورده و زیر و رو و قلبی وعرفانی می کند و چشمشان را بسوی او بینا می کند. این بینا شدن بسوی او عين بخود آمدن و بینا شدن بخویشتن خویش است چرا که خداوند ظاهر و باطن هر چیزی است .پس معاد و قیامت واقعه بخودآئی خلق است.
تألیف:«استاد علی اکبر خانجانی »