ڪاش مے شد با دو چشم عاطفہ قلب سرد آسمان را ناز ڪرد

ڪاش مے شد با دو چشم عاطفہ قلب سرد آسمان را ناز ڪرد

ڪاش مے شد با پرے از برڪَ یاس تا طلوع سرخ ڪَل پرواز ڪرد

ڪاش مے شد با نسیم شامڪَاه برڪَ زرد یاس ها را رنڪَ ڪرد

ڪاش مے شد با خزان قلب ها مثل دشمن عاشقانہ جنڪَ ڪرد

ڪاش مے شد در سکوت دشت شب نالہ ے غمڪَین باران را شنید

بعد ، دست قطره هایش را ڪَرفت تا بهار آرزوها پر ڪشید

ڪاش مے شد مثل یڪ حس لطیف لا به لاے آسمان پر نور شد

ڪاش مے شد چادر شب را ڪشید از نقاب شوم ظلمت دور شد

ڪاش مے شد از میان ژالہ ها جرعہ اے از مہر با نے را چشید