روزگاری بود میوه اش فتنه ، خوراکش مردار ، زندگی اش آلوده

روزگاری بود میوه اش فتنه ، خوراکش مردار ، زندگی اش آلوده ، سایه های ترس شانه
های بردگان را می لرزاند . تازیانه ستم ، عاطفه را از چهره ها می سترد . تاریکی
، در اعماق تن انسان زوزه می کشید و دخترکان بی گناه ، در خاک سرد زنده به گور
می شدند . و در این هنگام بود که محمد (ص) بر چکاد کوه نور ایستاد و زمین در
زیر پاهای او استوار گردید . بعثت رسول اکرم مبارک باد .