وه‌‌کوو شێعر وه‌‌ره‌‌ بۆ لام

وه‌‌کوو شێعر وه‌‌ره‌‌ بۆ لام
مثل شعر بسویم بیا
له‌‌ هه‌‌ر کاتێکا پێت ده‌‌کرێ
هروقت که تونستی
‌‌ هه‌‌ر شوێنێ خۆت ئه‌‌یزانی!
میعاد گاه را که خودت میدانی
شێعر ناپرسێ من چۆنم
ای شعر حالم را نمی پرسی؟
شێعر ناپرسێ من له‌‌ کوێم!
ای شعر نمی پرسی کجام؟
که‌‌ مه‌‌یلم بوو ده‌ڵێم وه‌‌ره‌‌
هر وقت که دوست داشتم میگم بیا
که‌‌ پێی خۆش بوو
که دوست داشت
ده‌‌ڵێ : وا دێم!
گفت: دارم میام
شێعرکه‌‌ دێ؛ وه‌‌ک باران دێ
شعر که میاد مثل بارون میاد
له‌‌ چوار وه‌‌رزی ژیانم دا،
در چهار فصل عمرم
داده‌‌بارێ:
می بارد
دڵۆپ دڵۆپ
قطره قطره
خوڕڕه‌‌م خوڕڕه‌‌م
به شدت
یان ڕه‌‌هێڵه‌‌
یا مثل رگبار
تۆش وه‌‌ک شێعر وه‌‌ره‌‌ بۆ لام
توهم مثل شعر بسویم بیا
وه‌‌کوو شێعری
شبیه شعر
جێممه‌‌هێڵه‌‌
تنهام مگذار