·

·
ﺑﯿﺎ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺭﯾﻢ
ﺑﮕﺬﺍﺭﯾﻢ ﮐﻨﺎﺭِ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﺍﯼ ﺩﻭﺭ
ﺟﺎﯾﯽ ﺣﻮﺍﻟﯽِ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻫﺎﯼِ ﺧﺎﮎ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺷﻬﺮﯼ ﺑﺴﺎﺯﯾﻢ ﮐﻮﭼﮏ ...
ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﯼ ﺑﻮﺩﻧﻤﺎﻥ
ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﯼ ﺩﻟﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺷﯿﻢ ﻭ
ﺑﻤﺎﻧﯿﻢ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﻢ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺲ ﻫﻢ ﺳﺮﺍﻏﯽ ﺍﺯ ﻣﺎ ﮔﺮﻓﺖ
ﺧﯿﺎﻝ ﮐﻨﺪ
ﻣﺮﺩﻩ ﺍﯾﻢ ..
ﻣﻦ ﺟﺰ ﺑﺮﺍﯼِ ﺗﻮ
ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺪﺍﺭﻡ
ﺗﻮ ﺟﺰ ﺑﺮﺍﯼِ ﻣﻦ
ﻧﮕﺎﻫﯽ
ﺑﯿﺎ ﺍﻧﯿﺲ ﻭ ﻣﻮﻧﺲ ﻣﻦ
ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﻭﯾﻢ ...*****