ﺗﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﻮﻧﺪ ﺟﻬـــــــــــــــﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﻋﻠﻲ ﺑﻮﺩ

ﺗﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﻮﻧﺪ ﺟﻬـــــــــــــــﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﻋﻠﻲ ﺑﻮﺩ
ﺗﺎ ﻧﻘﺶ ﺯﻣﻴﻦ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺯﻣــــــــﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﻋﻠﻲ ﺑﻮﺩ

ﺁﻥ ﻗﻠﻌﻪ ﮔﺸﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﻠﻌـــــــــﻪ ﻱ ﺧﻴﺒﺮ
ﺑﺮﮐﻨﺪ ﺑﻪ ﻳﮏ ﺣﻤﻠــــــــﻪ ﻭ ﺑﮕﺸﻮﺩ ﻋﻠﻲ ﺑﻮﺩ

ﺁﻥ ﮔُﺮﺩ ﺳﺮﺍﻓﺮﺍﺯ ﮐﻪ ﺍﻧـــــــــــــــﺪﺭ ﺭﻩ ﺍﺳﻼ‌ﻡ
ﺗﺎ ﮐـــــــــﺎﺭ ﻧﺸﺪ ﺭﺍﺳﺖ ﻧﻴﺎﺳﻮﺩ، ﻋﻠﻲ ﺑﻮﺩ

ﺁﻥ ﺷﻴــــﺮ ﺩﻻ‌ﻭﺭ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﻃﻤـــــــــــﻊ ﻧﻔﺲ
ﺑﺮ ﺧﻮﺍﻥ ﺟﻬـــــــــــــﺎﻥ ﭘﻨﺠﻪ ﻧﻴﺎﻟﻮﺩ ﻋﻠﻲ ﺑﻮﺩ

ﺷﺎﻫﻲ ﮐﻪ ﻭﻟﻲ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻭﺻــــﻲ ﺑﻮﺩ ﻋﻠﻲ ﺑﻮﺩ
ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺳﺨــــــــــــــﺎ ﻭ ﮐﺮﻡ ﻭ ﺟﻮﺩ ﻋﻠﻲ ﺑﻮﺩ

ﻫﻢ ﺁﺩﻡ ﻭﻫﻢ ﺷﻴﺚ ﻭ ﻫﻢ ﺍﺩﺭﻳﺲ ﻭ ﻫﻢ ﺍﻟﻴﺎﺱ
ﻫﻢ ﺻﺎﻟــــــــــﺢ ﭘﻴﻐﻤﺒــــــــﺮ ﻭ ﺩﺍﻭﻭﺩ ﻋﻠﻲ ﺑﻮﺩ

ﻫﻢ ﻣﻮﺳﻲ ﻭ ﻫﻢ ﻋﻴﺴﻲ ﻭ ﻫﻢ ﺧﻀﺮ ﻭ ﻫﻢ ﺍﻳﻮﺏ
ﻫﻢ ﻳﻮﺳﻒ ﻭ ﻫﻢ ﻳﻮﻧﺲ ﻭ ﻫﻢ ﻫــﻮﺩ ﻋﻠﻲ ﺑﻮﺩ

ﻣﺴﺠـــــﻮﺩ ﻣﻼ‌ﻳﮏ ﮐﻪ ﺷﺪ ﺁﺩﻡ، ﺯ ﻋﻠﻲ ﺷﺪ
ﺁﺩﻡ ﭼﻮ ﻳﮑﻲ ﻗﺒﻠـــــــــــﻪ ﻭ ﻣﺴﺠﻮﺩ ﻋﻠﻲ ﺑﻮﺩ

ﺁﻥ ﻋﺎﺭﻑ ﺳﺠّﺎﺩ ، ﮐﻪ ﺧﺎﮎ ﺩﺭﺵ ﺍﺯ ﻗــــــــﺪﺭ
ﺑﺮ ﮐﻨﮕــــــﺮﻩ ﻋﺮﺵ ﺑﻴﻔـــــــــــــــﺰﻭﺩ ﻋﻠﻲ ﺑﻮﺩ

ﻫﻢ ﺍﻭﻝ ﻭ ﻫﻢ ﺁﺧـــــﺮ ﻭ ﻫﻢ ﻇﺎﻫـــــﺮ ﻭ ﺑﺎﻃﻦ
ﻫﻢ ﻋﺎﺑـــــــﺪ ﻭ ﻫﻢ ﻣﻌﺒﺪ ﻭ ﻣﻌﺒﻮﺩ ، ﻋﻠﻲ ﺑﻮﺩ

ﺁﻥ ﻟﺤﻤﮏ ﻟﺤﻤـــــﻲ ، ﺑﺸﻨﻮ ﺗــــــﺎ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﻲ
ﺁﻥ ﻳـــــــــــــﺎﺭ ﮐﻪ ﺍﻭ ﻧﻔﺲ ﻧﺒﻲ ﺑﻮﺩ ﻋﻠﻲ ﺑﻮﺩ

ﻣﻮﺳﻲ ﻭ ﻋﺼــــﺎ ﻭ ﻳــــــــﺪ ﺑﻴﻀــــــــﺎ ﻭ ﻧﺒﻮﺕ
ﺩﺭ ﻣﺼــــــــــﺮ ﺑﻪ ﻓﺮﻋﻮﻥ ﮐﻪ ﺑﻨﻤﻮﺩ ، ﻋﻠﻲ ﺑﻮﺩ

ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻭ ﻓﻲ ﺍﻟﺤﺎﻝ ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺖ
ﺁﻥ ﻧﻄﻖ ﻭ ﻓﺼـــــــﺎﺣﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ ﻋﻠﻲ ﺑﻮﺩ

ﺧﺎﺗﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻧﺒﻲ ﺑﻮﺩ ﻋﻠﻲ ﺑﻮﺩ
ﺁﻥ ﻧﻮﺭ ﺧﺪﺍﻳــــﻲ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺍﻭ ﺑــــــــــــﻮﺩ ﻋﻠﻲ ﺑﻮﺩ

ﺁﻥ ﺷﺎﻩ ﺳﺮﺍﻓـــــــﺮﺍﺯ ﮐﻪ ﺍﻧﺪﺭ ﺷﺐ ﻣﻌــــــﺮﺍﺝ
ﺑﺎ ﺍﺣﻤــــــــــﺪ ﻣﺨﺘــــــــــﺎﺭ ﻳﮑﻲ ﺑﻮﺩ ﻋﻠﻲ ﺑﻮﺩ

ﺁﻥ ﮐﺎﺷﻒ ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ ﺧــــــــــــﺪﺍ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﺮﺩﺵ ﺻﻔﺖ ﻋﺼﻤﺖ ﻭ ﺑﺴﺘــــــــﻮﺩ ﻋﻠﻲ ﺑﻮﺩ

ﺁﻥ ﺷﻴـــــــــﺮ ﺩﻻ‌ﻭﺭ ﮐﻪ ﺯ ﺑﻬﺮ ﻃﻤــــــــﻊ ﻧﻔﺲ
ﺑﺮ ﺧﻮﺍﻥ ﺟﻬـــﺎﻥ ﭘﻨﺠﻪ ﻧﻴﺎﻟـــــــــــﻮﺩ ﻋﻠﻲ ﺑﻮﺩ

ﭼﻨﺪﺍﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻓـــــــــــــﺎﻕ ﻧﻈﺮ ﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﺩﻳﺪﻡ
ﺍﺯ ﺭﻭﻱ ﻳﻘﻴﻦ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟــــــــــﻮﺩ ، ﻋﻠﻲ ﺑﻮﺩ

ﺍﻳﻦ ﮐﻔﺮ ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﺳﺨـــــــﻦ ﮐﻔﺮ ﻧﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﻫﺴﺖ ﻋﻠﻲ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺗﺎﺑــــــــــﻮﺩ ﻋﻠﻲ ﺑﻮﺩ

ﺳﺮّ ﺩﻭ ﺟﻬــــــــــــــﺎﻥ ﺟﻤﻠﻪ ﺯ ﭘﻴﺪﺍ ﻭ ﺯ ﭘﻨﻬﺎﻥ
ﺷﻤﺲ ﺍﻟﺤﻖ ﺗﺒﺮﻳﺰ ﮐﻪ ﺑﻨﻤـــــــﻮﺩ، ﻋﻠﻲ ﺑﻮﺩ