قلب ندارند...

قلب ندارند...
قلب ندارند آدمهایی که به سادگی تنهایَت میگذارَند ،
نه تنها قلب ،
بلکه آنها وُجدان هم ندارند.

می آیند به زندگیَت و
تو هَم با آغوشِ باز
قبولشان میکنی .
امّا نکن !
آنها میروند از زندگی ات
میروند و
تمامْ میشوَند …
میدانی از آنها چه باقی میماند ؟

یک مُشت حَرف که هک شدند
در مغزَت و
تا عُمر داری ،
بیرون نمیروَند که نمی روند ،
یک مُشت خیابان که بوی قدم هایتان آنها را گرفته ،
یک مُشت دوستِ مُشترک که هر بار دیدَنشان او را به یادَت میآورد،
و یک خَروار خاطِره !
یک خَروار !

نگذارید آدم ها با شما خاطره بِسازند ،
روزی میرسَد با همین خاطرات ، اَعماقِ وُجودَت میسوزد ،
وقتی آن روز بِرسَد دیگر شب ها را نمیخوابی ،
خاطرات یکی یکی به ترتیبِ خاصی میآیند و از جلو چِشمانِ خیسَت عُبور میکنند ...

نَگذار آدم ها با تو خاطره بسازند !
آنها زَخم میزنند ،
زَخم هایی عمقی که میمانند تا همیشه !
هیچ اصراری هم برای ماندنِ آنها نداشته باش !

بگذار آزاد باشند ،
به هر جا که میخواهند بروند .
شاید این بهتر راه باشد...
😔