ﺩﻟﺒﺮﯼ ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﻧﺎﻣﺶ ﺳﺎﻏﺮ ﺩﺭﺩﺍﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﺩﻟﺒﺮﯼ ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﻧﺎﻣﺶ ﺳﺎﻏﺮ ﺩﺭﺩﺍﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﺧﺎﻧﻪ ﺍﺵ ﮔﻠﺨﺎﻧﻪ، ﺟﺎﯾﺶ ﮔﻮﺷﻪ ﻣﯿﺨﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺳﺤﺮ ﺍﺯ ﺑﺎﺩﻩ ﻫﺎ ﻣﺴﺖ ﻭ ﻏﺰﻟﺨﻮﺍﻥ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ
ﺑﻮﯼ ﻋﻄﺮﺵ، ﭼﻮﻥ ﻧﺴﯿﻤﯽ ﺍﺯ ﮔﻞ ﻭ ﮔﻠﺨﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﯾﮏ ﺷﺒﯽ ﺭﻓﺘﻢ ﮐﻪ ﮔﻮﯾﻢ ﻣﺴﺖ ﻭ ﺳﺎﮐﺖ ﮔﺸﺘﻪ ﺍﻡ
ﺩﯾﺪﻣﺶ ﺑﺎ ﻣﯽ ﺧﺪﺍ ﮔﺮﺩﯾﺪﻩ ﻭ ﻣﺴﺘﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﺍﻭ ﺑﮕﻔﺘﺎ ﻣﺪﻋﯽ ﺩﺭ ﮐﻨﺞ ﻫﺮ ﻣﯿﺨﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﺭﻭ! ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻫﻤﻨﺸﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﺳﺮ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻤﺶ ﺍﺯ ﻫﺠﺮ ﺗﻮ ﻣﻦ ﻫﻢ ﭘﺮﯾﺸﺎﻥ ﮔﺸﺘﻪ ﺍﻡ
ﺟﺎﯼ ﻣﻦ ﻫﻢ، ﺭﻭﺯ ﻭ ﺷﺐ ﺩﺭ ﺧﻠﻮﺕ ﻭﯾﺮﺍﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮐﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﮐﻮﻩ ﺑﯿﺴﺘﻮﻥ ﻣﯽ ﺭﻭﺩ
ﮔﻔﺘﻤﺶ ﺁﻥ ﮐﻮﻩ ﺑﺮﺍﯾﻢ ﺧﺎﻧﻪ ﻭ ﮐﺎﺷﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﭘﺲ ﺑﮕﻔﺘﺎ ﺟﺎﻥ ﻣﻦ ! ﺁﺧﺮ ﺗﻮ ﻫﻢ ﻋﺎﺷﻖ ﺷﺪﯼ؟
ﺟﺎﻡ ﻣﯽ ﺑﺴﺘﺎﻥ ﮐﻪ ﯾﺎﺭﺕ ﺳﺎﻏﺮ ﻣﯿﺨﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ
(حضرت مولانا)
ﺧﺎﻧﻪ ﺍﺵ ﮔﻠﺨﺎﻧﻪ، ﺟﺎﯾﺶ ﮔﻮﺷﻪ ﻣﯿﺨﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺳﺤﺮ ﺍﺯ ﺑﺎﺩﻩ ﻫﺎ ﻣﺴﺖ ﻭ ﻏﺰﻟﺨﻮﺍﻥ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ
ﺑﻮﯼ ﻋﻄﺮﺵ، ﭼﻮﻥ ﻧﺴﯿﻤﯽ ﺍﺯ ﮔﻞ ﻭ ﮔﻠﺨﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﯾﮏ ﺷﺒﯽ ﺭﻓﺘﻢ ﮐﻪ ﮔﻮﯾﻢ ﻣﺴﺖ ﻭ ﺳﺎﮐﺖ ﮔﺸﺘﻪ ﺍﻡ
ﺩﯾﺪﻣﺶ ﺑﺎ ﻣﯽ ﺧﺪﺍ ﮔﺮﺩﯾﺪﻩ ﻭ ﻣﺴﺘﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﺍﻭ ﺑﮕﻔﺘﺎ ﻣﺪﻋﯽ ﺩﺭ ﮐﻨﺞ ﻫﺮ ﻣﯿﺨﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﺭﻭ! ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻫﻤﻨﺸﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﺳﺮ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻤﺶ ﺍﺯ ﻫﺠﺮ ﺗﻮ ﻣﻦ ﻫﻢ ﭘﺮﯾﺸﺎﻥ ﮔﺸﺘﻪ ﺍﻡ
ﺟﺎﯼ ﻣﻦ ﻫﻢ، ﺭﻭﺯ ﻭ ﺷﺐ ﺩﺭ ﺧﻠﻮﺕ ﻭﯾﺮﺍﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮐﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﮐﻮﻩ ﺑﯿﺴﺘﻮﻥ ﻣﯽ ﺭﻭﺩ
ﮔﻔﺘﻤﺶ ﺁﻥ ﮐﻮﻩ ﺑﺮﺍﯾﻢ ﺧﺎﻧﻪ ﻭ ﮐﺎﺷﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﭘﺲ ﺑﮕﻔﺘﺎ ﺟﺎﻥ ﻣﻦ ! ﺁﺧﺮ ﺗﻮ ﻫﻢ ﻋﺎﺷﻖ ﺷﺪﯼ؟
ﺟﺎﻡ ﻣﯽ ﺑﺴﺘﺎﻥ ﮐﻪ ﯾﺎﺭﺕ ﺳﺎﻏﺮ ﻣﯿﺨﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ
(حضرت مولانا)
- ۲.۲k
- ۲۰ دی ۱۳۹۴
دیدگاه ها (۸)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط