ماه من غصه چرا؟

ماه من غصه چرا؟
آسمان را بنگر که هنوز بعد صدها شب و روز

مثل آن روز نخست

گرم و آبی و پر از مهر به ما می خندد

یا زمینی را که دلش از سردی شبهای خزان

نه شکست نه گرفت!

بلکه از عاطفه لبریز شد و نفسی از سر امید کشید

ودر آغاز بهار ،دشتی از یاس سپید زیر پاهامان ریخت!

ماه من غصه چرا؟

تو مرا داری ومن هر شب وروز

آرزویم همه خوشبختی توست

ماه من!دل به غم دادن و از یاس سخن ها گفتن

کار آنهایی نیست که خدا را دارند

ماه من!غم و اندوه اگر هم روزی ،مثل باران بارید

دل شیشه ای ات،از لب پنجره ی عشق زمین خورد و شکست

با نگاهت به خدا چتر شادی واکن

و بگو بادل خود،که خدا هست،که خدا هست

او همانی است که در تارترین لحظه شب،راه نورانی امید نشانم می داد

او همانی ست که هر لحظه دلش می خواهد همه زندگی ام غرق شادی باشد.

او همانی است که من عاشق اویم.