عشــــــق پــــــــــــــــاک تا ابد جاودانست..

آنگاه که پاییز از راه رسد..و باد غارتگر جامه ی درختان را بِدَرَد..و برگهای فرسوده و ناتوان از شاخه ها ربوده شوند..من بسوی همان حوض خشکیده خواهم رفت..حوضی که سالیان درازیست در حسرت لمس آب و ماهیانی سرخ رنگ، میسوزد و لحظه ای دَم نمیزند..به غروب خورشید مینگرم..چشمان پرفروغش را آهسته می بندد و خود را در دوردستها نهان میکند..
شب متولد شد..شب ناله ی دلتنگی را سر داد..هیچکس نمیدانست دلتنگِ چه است؟!..خداوند از اشکهای شب موجوداتی سپیدرنگ و درخشان را آفرید..از آن پس به بعد انسانها ، آنان را ستاره نامیدند..
نسیم شبانگاهی با آن گیسوان مَواج و مشکی رنگش از راه رسید..با دستان لطیفش چهره ی شهر را نوازشی داد..با رسیدن به من، اندکی درنگ کرد..دست خویش را بر قلب کوچکم نهاد و آرام آرام اشکهای خفته بر گونه هایم را پاک کرد..به آهستگی در گوشهایم زمزمه کرد:« عشق پاک تا ابد جاودانست..»
و من با شگفتی به نسیمی خیره ماندم که با قدم هایی آرام از من دور میشد...🌛🍃
Reyhana