#قلب_اهنین:{پارت_⁴}
#قلب_اهنین:{پارت_⁴}
فضای سالن بزرگ و ساکت بود، اما سنگینیِ نگاه‌های آن هفت مرد طوری روی شانه‌هایت سنگینی می‌کرد که انگار وزنی چند تنی را حمل می‌کردی. تو وسط آن سالن مجهز و تاریک ایستاده بودی؛ دختری از دنیایی معمولی، حالا پرتاب شده بود به قلبِ تاریک‌ترین مافیای کره جنوبی.
جیمین هنوز با لبخندی که ترکیبی از شیطنت و خطر بود، چند سانتی‌متریِ تو ایستاده بود. دستش را بالا آورد تا به موهایت نزدیک شود، اما قبل از اینکه لمست کند، صدای بم و خش‌دار جونگ‌کوک مثل یک شلاق در فضا پیچید: «بهش دست نزن، جیمین.»
جیمین با تعجب دستش را عقب کشید، خنده‌ای کوتاه کرد و قدمی به عقب گذاشت: «اوه، آروم باش جونگ‌کوک! فقط داشتم به مهمون‌مون خوش‌آمد می‌گفتم… انگار خیلی روی این دختر حساس شدی.»
جونگ‌کوک حتی به جیمین نگاه هم نکرد. از بین صندلی‌ها گذشت و مستقیم روبه‌روی تو ایستاد. قد بلندش و هیکل ورزیده‌اش باعث می‌شد در برابرش کوچک به نظر برسی. او سرش را کمی خم کرد و با همان لحن سردِ همیشگی‌اش گفت: «تو فکر کردی اینجا هتل یا مهمان‌سرایِ که هر وقت خواستی بیای و بری؟ تو یک راز بزرگ رو دیدی. و تا زمانی که من تکلیفِ این پرونده رو روشن نکنم، حق نداری حتی یک قدم از این عمارت بیرون بذاری.»
با صدایی که از خشم و ترس می‌لرزید، بالاخره سکوتت را شکستی و گفتی: «شما چه حق دارید منو اینجا نگه دارید؟! من هیچ کاری نکردم! فقط داشتم عکاسی می‌کردم! بگذارید برم… به هیچ‌کس چیزی نمی‌گم، قسم می‌خورم!»
صدای خنده‌ی سرد و کوتاهی از گوشه‌ی تاریک اتاق بلند شد. شگا از جایش بلند شد، دست‌هایش را در جیب شلوارش گذاشت و با قدم‌های آرام به سمتت آمد. نگاه بی‌روح و عمیقش را به چشمانت دوخت و گفت: «قسم؟ توی دنیای ما، قسم خوردن هیچ ارزشی نداره، دختر کوچولو. تنها چیزی که ارزش داره، "کنترل"ه. و تو الآن تحت کنترل مایی.»
نامجون از روی مبل بلند شد، دستش را روی شانه‌ی جونگ‌کوک گذاشت و رو به تو گفت: «نگران نباش، آسیبی بهت نمی‌رس سایر بچه‌ها کاری به کارت ندارند… حداقل فعلاً. جین! اتاق مهمان طبقه‌ی بالا رو براش آماده کن.
جین که تا آن لحظه ساکت نشسته بود، لبخند ملایمی زد و گفت: «چشم، رئیس.» سپس با دست به تو اشاره کرد که دنبالش بروی.
جونگ‌کوک قبل از اینکه از سالن خارج شوی، نگاهی به تو انداخت؛ نگاهی که هنوز هم سرد بود، اما این بار رگه‌هایی از یک کنجکاویِ تاریک و مرموز در آن موج می‌زد
به اتاقِ نسبتاً بزرگی در طبقه‌ی بالا هدایت شدی. پنجره‌های اتاق رو به جنگل مه‌گرفته و تاریک باز می‌شد و بیرون از در، همیشه دو نگهبان کشیک می‌دادند. در را روی تو قفل کردند
فضای سالن بزرگ و ساکت بود، اما سنگینیِ نگاه‌های آن هفت مرد طوری روی شانه‌هایت سنگینی می‌کرد که انگار وزنی چند تنی را حمل می‌کردی. تو وسط آن سالن مجهز و تاریک ایستاده بودی؛ دختری از دنیایی معمولی، حالا پرتاب شده بود به قلبِ تاریک‌ترین مافیای کره جنوبی.
جیمین هنوز با لبخندی که ترکیبی از شیطنت و خطر بود، چند سانتی‌متریِ تو ایستاده بود. دستش را بالا آورد تا به موهایت نزدیک شود، اما قبل از اینکه لمست کند، صدای بم و خش‌دار جونگ‌کوک مثل یک شلاق در فضا پیچید: «بهش دست نزن، جیمین.»
جیمین با تعجب دستش را عقب کشید، خنده‌ای کوتاه کرد و قدمی به عقب گذاشت: «اوه، آروم باش جونگ‌کوک! فقط داشتم به مهمون‌مون خوش‌آمد می‌گفتم… انگار خیلی روی این دختر حساس شدی.»
جونگ‌کوک حتی به جیمین نگاه هم نکرد. از بین صندلی‌ها گذشت و مستقیم روبه‌روی تو ایستاد. قد بلندش و هیکل ورزیده‌اش باعث می‌شد در برابرش کوچک به نظر برسی. او سرش را کمی خم کرد و با همان لحن سردِ همیشگی‌اش گفت: «تو فکر کردی اینجا هتل یا مهمان‌سرایِ که هر وقت خواستی بیای و بری؟ تو یک راز بزرگ رو دیدی. و تا زمانی که من تکلیفِ این پرونده رو روشن نکنم، حق نداری حتی یک قدم از این عمارت بیرون بذاری.»
با صدایی که از خشم و ترس می‌لرزید، بالاخره سکوتت را شکستی و گفتی: «شما چه حق دارید منو اینجا نگه دارید؟! من هیچ کاری نکردم! فقط داشتم عکاسی می‌کردم! بگذارید برم… به هیچ‌کس چیزی نمی‌گم، قسم می‌خورم!»
صدای خنده‌ی سرد و کوتاهی از گوشه‌ی تاریک اتاق بلند شد. شگا از جایش بلند شد، دست‌هایش را در جیب شلوارش گذاشت و با قدم‌های آرام به سمتت آمد. نگاه بی‌روح و عمیقش را به چشمانت دوخت و گفت: «قسم؟ توی دنیای ما، قسم خوردن هیچ ارزشی نداره، دختر کوچولو. تنها چیزی که ارزش داره، "کنترل"ه. و تو الآن تحت کنترل مایی.»
نامجون از روی مبل بلند شد، دستش را روی شانه‌ی جونگ‌کوک گذاشت و رو به تو گفت: «نگران نباش، آسیبی بهت نمی‌رس سایر بچه‌ها کاری به کارت ندارند… حداقل فعلاً. جین! اتاق مهمان طبقه‌ی بالا رو براش آماده کن.
جین که تا آن لحظه ساکت نشسته بود، لبخند ملایمی زد و گفت: «چشم، رئیس.» سپس با دست به تو اشاره کرد که دنبالش بروی.
جونگ‌کوک قبل از اینکه از سالن خارج شوی، نگاهی به تو انداخت؛ نگاهی که هنوز هم سرد بود، اما این بار رگه‌هایی از یک کنجکاویِ تاریک و مرموز در آن موج می‌زد
به اتاقِ نسبتاً بزرگی در طبقه‌ی بالا هدایت شدی. پنجره‌های اتاق رو به جنگل مه‌گرفته و تاریک باز می‌شد و بیرون از در، همیشه دو نگهبان کشیک می‌دادند. در را روی تو قفل کردند
- ۲۳
- ۲۱ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
