دیروز نبودی ، به جای تنت

دیروز نبودی ، به جای تنت
گلی را بوییدم
امروز نیستی
به جای گره ی دستانمان
سبزه ای گره زده ام
فردا نیستی
فردا, قولش را به دریا داده ام
به جای صدایت
دریا را گوش کنم
و روزهای دیگر
روزهای دیگری که نیستی
قولشان را به خیابان , کوچه
به کدام کوه بدهم
روزهای دیگری که نبودنت
برای مغز دیوانه ام نقشه کشیده
روزهایی که نه تلخ میگذرد
نه شاد
ساعتهایی که تنها درگیر توام
درگیر قولها
گره خورده ام به همین چند خط
که هر روز ساعتها وقت پایشان هدر داده ام
و تنها امید دارم روزی
زمانی که همه مرا شناختند
زمانی که رسوایم کردی در تمام سطرها
در اخر در انتها شاید بعد از من
بخوانی و از خودت, از تصویرت در آینه شرم کنی
و سالها ابروداریت زیر سوال برود
و تازه بفهمی ایمانت, اعتقادت
باورت پوچ بود
دیگر چه فایده وقتی من در جوانی کاسه ی مرگ را نوش کرده ام و تو
پس از دیدن نواده ها و نتیجه هایت
بعد از هشتاد سال زندگی
از غصه ی من دق کنی .