پس از اَفرینش اَدم خدا گفت به او: نازنینم اَدم....

پس از اَفرینش اَدم خدا گفت به او: نازنینم اَدم....

با تو رازی دارم

اندکی پیشتر اَی ...

اَدم اَرام و نجیب ، اَمد پیش !!

زیر چشمی به خدا می نگریست !!

محو لبخند غم آلود خدا

دلش انگار گریست .

نازنینم اَدم: ( قطره ای اشک ز چشمان خداوند چکید ) !!!

یاد من باش ... که بس تنهایم !!

بغض آدم ترکید، ... گونه هایش لرزید !!

به خدا گفت :

من به اندازه ی ...

من به اندازه ی گلهای بهشت .... نه

به اندازه عرش ... نه ... نه

من به اندازه ی تنهاییت ، ای هستی من

دوستدارت هستم !!

اَدم ،.. کوله اش را بر داشت

خسته و سخت قدم بر می داشت ...

راهی ظلمت پر شور زمین ...

زیر لبهای خدا باز شنید ،...

نازنینم اَدم ... نه به اندازه ی تنهایی من ...

نه به اندازه ی عرش... نه به اندازه ی گلهای بهشت !!!

که به اندازه یک دانه گندم ، تو فقط یادم باش