به تو که میدانی، دیر زمانی ست که این دل ِ بی تاب،

به تو که میدانی، دیر زمانی ست که این دل ِ بی تاب،

سخت تنگ ِ توست ...

تویی که، به امید ِ بزرگی ات،

دلــگویه هایم را،
از آنسوی سکوت های ساکتم، بیدار میکنم و،

شب را تا مفهوم ِ سحر، تاب می آورم و،

آرام، نجوا می کنم با تو؛

و تو،

واژه واژه،

سکوتهایم را میشنوی ...

تو که نامت را، عاشقانه صدا میزنم ...

ای امید ِ هر لحظه،

تو که عطر ِ نگاه ِ نابت را، روی تلخی ِ لحظه هایم می پاشی ...

و من شیرینی ِ یادت را، مزه ی، مزه های زندگی ام میکنم ...

و ظرف ِ کوچک ِ زندگی ام رنگ ِ بی نهایت ِ یاد ِ تو، میگیرد ...