پدر ژپتو ایران

پدر ژپتو ایران

استاد عثمان رحمان زاده مقدم ملقب به پدر ژپتو ایران به سال 1335 در روستای حمامیان از توابع شهرستان بوکان چشم به جهان گشورد. دوران طفولیت و کودکی خود را تا 10 سالگی در دامان مادر خود سپری کرد. اما سرنوشت برای او این بود که از نعمت مادر محروم و در کنار پدرش اسماعیل که یک نجار ساده بود مشغول به کار کشاورزی و نجاری باشد. محرومیت از نعمت مادر باعث شد تا رحمان زاده برای تسلا بخشیدن خویش به درسیت کردن مجسمه های گلی که برای او حکم اسباب بازی داشتند روی آورد غافل از اینکه مجسمه های گلی روزی برای او تبدیل به پینوکیوهایی چوبی می شوند که روزی او را پدر ژپتوی ایران نام نهند.

روزگار برای او سپری می شد و دوران جوانی بلرای او سلام داد و در سن 25 سالگی ازدواج کرد و حاصل ازدواج 5 پسر و 3 دختر بود. سختی زندگی باعث شد تا رحمان زاده برای تامین معیشت خود به شغل بنایی روی آورد اما عشق به ساختمان همچنان در او وجود داشت با وجود خستگی زیاد، هنر مجسمه سازی او را به اعتکاف دعوت می کرد تا اینکه با ساختن اولین جعبه چوبی توانست ذهنی بودن هنرش را به ترسیم درآورد. جعبه های چوبی تشکیل و تشکیل تر می شدند تا اینکه اولین مجسمه اش را به صورت مجسمه های ساده طراحی کرد و بنیان مجسمه سازی رحمان زاده شروع شد.

رحمان زاده استعداد خدادادی اش را باور کرده بود حال در صدد به بار نشستن استعداد فطری خودش بود و با ساختن مجسمه شخم زدن زمین توسط گاو بنیانگذار افکار رئالیستی خود شد. مجسمه هایش روز به روز به تعدادشان افزوده می شد حال افکارش این بود که مجسمه هایش را در معرض دید عموم بگذارد و بتواند احساساتش را با مجسمه هایش بیان کند. اولین نمایشگاهش را در در شهرستان بوکان در چهار راه مرکز بهداشت به سال 1376 برگزار کرد که به بار نشستن زحمات زیاد خود را بعد از خستگی زیاد از کار بنایی احساس می کرد. اما شوق هنری او را به اعتکاف بیشتری دعوت می کرد تا بتواند مجسمه های بیشتری را که بیانگر فرهنگ غنی کردستان است به نمایش بگذارد.

حال ساختن مجسمه های بیشتر همت او را دو چندان کرده و در صدد برپایی نمایشگاه های بیشتری برآمد که نمایشگاه های برگزار شده عبارتند از:

1- شهرستان مهاباد به سال های 82 و 1378 (شهرداری مهاباد)

2- شهرستان سنندج سال 1378 (وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی)

3- شهرستان مریوان سال 1379 (وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی)

4- شهرستان پیرانشهر سال 1379 (وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی)

5- شهرستان اشنویه سال 1379 (وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی)

6- شهرستان اومیه سال 1381 (خانه جوان)

7- شهرستان بوکان سال های 1376 (روبروی مرکز بهداشت، 1382 (میدان اسکندری)، 1382 (شهرداری)، 1390 (فرهنگ سرای سیمرغ).

8- شهرستان قزوین سال 1382 (دانشگاه بین المللی امام)

9- سلیمانی (کردستان عراق) 1383

10- شاهین شهر اصفهان سال 1384 (نمایشگاه فرهنگ و سنن اقوام ایرانی)

11- شهرستان تهران سال 1384 (امام زاده داود)، 1386 (دانشگاه علم و صنعت)، 1390 (برج میلاد و فرهنگسرای اشراق).

12- شهرستان کرمان سال 1385 (دانشگاه شهید باهنر)

13- شهرستان شیراز سال 1385 (دانشگاه شیراز)

14- شهرستان بانه سال 1386 ((وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی)

بعد از سپری شدن 25 سال زندگی هنری، رحمان زاده در روستای ناچیت (که یکی دیگر از روستاهای بوکان می باشد) همچنان مشغول مجسمه های چوبی است که تا به امروز نزدیک به 1400 مجسمه چوبی را تحویل جامعه داده است.