آپدیت SFMOMA با نامجون توی اینستاگرام:

آپدیت SFMOMA با نامجون توی اینستاگرام:
هنرهایی که باهات می‌مونن، همراه با RM 🩵🤎
۱. کیم هوانگی، "26-I-70 #141"، سال ۱۹۷۰ ۲. بک نامجون، "روشنگری فشرده"، سال ۱۹۹۴ ۳. روت آساوا، "بدون عنوان (S.530، مجسمه‌ی آویز با دو تیغه و فرم پیوسته)"، حدود سال‌های ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۴ ۴. مارک روتکو، "شماره‌ی ۱۴، ۱۹۶۰"، سال ۱۹۶۰
به نمایشگاه "RM x SFMOMA: Between You and Me" بیاین تا ببینین کدوم آثار هنری باهاتون می‌مونن. توی این نمایشگاه، نزدیک به ۱۵۰ اثر از مجموعه‌ی شخصی نامجون در کنار آثار مجموعه‌ی موزه به نمایش گذاشته شدن. این آثار در کنار هم، ارتباطات غیرمنتظره‌ای بین هنرمندها، ایده‌ها و فرهنگ‌های مختلف رو آشکار می‌کنن و همین‌طور یکی از بزرگ‌ترین نمایشگاه‌های هنر کره در قرن بیستم رو در آمریکا به نمایش می‌ذارن.
یه راز کوچیک رو هم بهتون بگیم: معمولاً دوشنبه‌ها و سه‌شنبه‌ها خلوت‌ترین روزهای موزه‌ان. اگه نمی‌تونین در طول روز سر بزنین، پنجشنبه بعد از کار یا دانشگاه بیاین؛ موزه از ظهر تا ساعت ۸ شب بازه. ✨
🐨ترجمه‌ی صحبت‌های نامجون:
نمی‌دونم، باید حداقل حدود بیست تا اثر انتخاب می‌کردم... برای همین، این چهار تا اثری هستن که تا این لحظه بیشتر از همه توی ذهنم موندن. البته همه‌چی مدام تغییر می‌کنه.
اولی اثر کیم هوانگیه. وقتی برای اولین بار ازم خواستن آثاری رو انتخاب کنم، اولین چیزی که به ذهنم رسید همین اثر بود. فکر می‌کنم این اثر می‌تونه نمادی از داستان همکاری ما باشه.
دومی اثر "روشنگری" از نامجون بکه. شاید منو به‌عنوان RM از بی‌تی‌اس بشناسین، اما اسم واقعیم هم نامجونه. من کیم نامجونم. اسم خیلی رایجی نیست. توی این اثر، بودا از پشت تلویزیون بهت نگاه می‌کنه.
سومی یه مجسمه‌ی آویز کوچیک از روت آساواست. اون اهل سان‌فرانسیسکو بود و مدت کوتاهی بعد از اینکه خدمتم توی ارتش تموم شد، نمایشگاه مرور آثارش رو توی SFMOMA دیدم. این هم بخشی از داستان شخصی زندگی منه. من واقعاً هنرهاش رو دوست دارم؛ آثاری که با دست ساخته شدن و فوق‌العاده ظریف و ظریف‌کارانه‌ان. شبیه مجسمه‌های متحرک آویز هستن، اما در عین حال کاملاً باهاشون فرق دارن. توی این نمایشگاه می‌شه اثرش رو با یکی از آثار کالدر مقایسه کرد.
و آخری هم اثر روتکوئه. اینجا می‌تونین ببینین که کارهاش چه تفاوتی با آثار هنرمند محبوب من، یون هیونگ‌کون، دارن. آثارشون کنار هم قرار گرفتن. اولین باری که آثار روتکو رو توی موزه‌ی تیت مدرن دیدم، یه سالن وجود داشت که نقاشی‌های دیواری مجموعه‌ی "سیگرم" اونجا به نمایش گذاشته شده بودن. حدود دو ساعت توی اون سالن موندم. حس خیلی غمگینی داشتم، اما در عین حال، فضا عمیق و متعالی بود... می‌شد منظور و دیدگاه هنرمند رو احساس کرد. برای همین، روتکو همیشه جایگاه ویژه‌ای توی قلبم داره.
خب، اینم از چهار اثری که انتخاب کردم، با اینکه نمی‌دونم، شاید باید حداقل بیست تا انتخاب می‌کردم. حالا شما چهار اثر خودتون رو انتخاب کنید!

#نامجون