دوست مجازی من.....

دوست مجازی من.....

چند وقت است برایت مینویسم,
و تو میخوانی....
وگاهی تو مینویسی و من میخوانم.....

دوست مجازی من.....
این روزها درد دلهایمان را,
به زبان نمی آوریم.....
تایپ میکنیم.......
مانده ایم اگر این دنیای مجازی نبود,
روی دیوار احساس چه کسی مینوشتیم.....
نامت زیباست ,
اما افسوس مجازی هستی.....
پشت هر یک از این نوشته ها , یک نفرنشسته است.....
میخواند،فکر میکند،گاهی هم گریه میکند،یا میخندد.....
برای چند دقیقه هم که باشد ,
از دنیای واقعی مرخصی میگیری.....
مینشینی برای دل خودت.....
گاهی هم شب و روز میچرخی در این دنیای رمز دار.....

ولی میدانم.....
قدر تمام لبخندهایت تنها هستی......
اگر همدمی بود که مجازی نمیشدی......

دوست مجازی من......
گاهی آنقدر بیخود میشویم ,
بین یک دنیا دروغ و اعتقاد.....
فراموش میکنیم ,
خودمان را.....
دور میزنیم ,
منطق و باورهایمان را......
میخندیم.....
گاهی هم دروغ میگوییم......
نمیدانم....
شاید این معجزه ی مجازی بودنت باشد.....
دوست مجازی من.....
بودنت را قدر میدانم.....