بسم الله الرحمن الرحیم
بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت دوم :
گاه آن قدر درگیر وسایل می گردد که هدف را فراموش می کند وگاه آن قدر شیفته تجلیات خدا میگردد که خدا را فراموش کرده و به بندگی و اطاعت غیر او میپردازد. لذا خالقش به او متذکر میگردد که الله من هستم، نه شهوت، قدرت، مال، علم، زیبایی و...، پس بندگی مرا بکن و برای یاد من، یعنی با من بودن، نماز بخوان: إِنَّنِي أَنَا اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنَا فَاعْبُدْنِي وَ أَقِمِ الصَّلَاةَ لِذِكْرِي - به يقين اين منم خداى يكتا كه جز من معبودى نيست، پس مرا پرستش كن و نماز را به ياد من برپا دار.(سوره طه آیه 14)
و باید دقت شود که طریق بندگی و عبادت را او باید بیاموزد و اگر ما تعیین کنیم که چگونه می‌خواهیم اطاعت و عبادت کنیم، این اطاعت نفس و بندگی خودمان است و نه خداوند متعال. ابلیس هم گفت: خدایا تو این امر سجده را از من بردار، عبادتی کنم که هیچ کس نکرده باشد.اما چون این نافرمانی خدا و اطاعت از خود است، پذیرفته نشد.
ج) -آثار بسیاری بر نماز مترتب است :
گفته اند: اگر منظور سپاس باشد، به لفظ فایده‌ای ندارد! خوب چه کسی گفته است که مسلمان فقط به لفظ شاکر، حامد و سپاسگذار باشد؟! اما سپاسگذاری عقلی، قلبی، ایمانی و عملی نیز باید ظهور و بروزی داشته باشد - چنان چه اگر قلباً از کسی متشکر باشیم، به زبان نیز بیان میکنیم و یا اگر محبت کسی را در قلب داشته باشیم، هم در عمل نشان می‌دهیم و هم به زبان ابراز محبت میکنیم. و خداست که باید بگوید تشکر و سپاس از من چگونه است، نه این که ما تعیین کنیم.چرا که خداوندغنی به این سپاسگذاری بی‌نیاز است. پس سپاس باید موجب رشد انسان شود و او که خالق است می داند انسان چگونه رشد میکند.
پس، تا اینجا به دو اثر نماز که یکی ذکری که سبب اطمینان قلب گردد و دیگری سپاس به نوع حمد یعنی تشکر توأم با بندگی آشنا شدیم. اما آثار نماز فقط به این دو خلاصه نمی گردد.
نماز، در عین حال دعا و خواستن نیز هست. و او می داند که از او چه بخواهیم و چگونه بخواهیم کامل‌تر است. لذا فرمود با آداب تمامی که من تعیین کرده ام، در محضر من بایست و از اعماق فکر و صمیم قلب وخلوص کامل بگو: اهدنا الصراط المستقیم .
انسان دائم در حال نق زدن و آماده طغیان و انحراف است. چرا که ضعیف است. تا خیری به او میرسد و از متاعی بر خوردار میشود، خدا و خود را فراموش کرده و تکبر و بخل و ظلم میکند، و تا شری به او میرسد، فریادش به آسمان بلند میشود. اما یاد و ارتباط دائم با خدا و اقامه نماز، انسان را قلعه امن و ایمان قرار می‌دهد و قلب را مطمئن می کند.(ادامه دارد...)
پاسخ قسمت دوم :
گاه آن قدر درگیر وسایل می گردد که هدف را فراموش می کند وگاه آن قدر شیفته تجلیات خدا میگردد که خدا را فراموش کرده و به بندگی و اطاعت غیر او میپردازد. لذا خالقش به او متذکر میگردد که الله من هستم، نه شهوت، قدرت، مال، علم، زیبایی و...، پس بندگی مرا بکن و برای یاد من، یعنی با من بودن، نماز بخوان: إِنَّنِي أَنَا اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنَا فَاعْبُدْنِي وَ أَقِمِ الصَّلَاةَ لِذِكْرِي - به يقين اين منم خداى يكتا كه جز من معبودى نيست، پس مرا پرستش كن و نماز را به ياد من برپا دار.(سوره طه آیه 14)
و باید دقت شود که طریق بندگی و عبادت را او باید بیاموزد و اگر ما تعیین کنیم که چگونه می‌خواهیم اطاعت و عبادت کنیم، این اطاعت نفس و بندگی خودمان است و نه خداوند متعال. ابلیس هم گفت: خدایا تو این امر سجده را از من بردار، عبادتی کنم که هیچ کس نکرده باشد.اما چون این نافرمانی خدا و اطاعت از خود است، پذیرفته نشد.
ج) -آثار بسیاری بر نماز مترتب است :
گفته اند: اگر منظور سپاس باشد، به لفظ فایده‌ای ندارد! خوب چه کسی گفته است که مسلمان فقط به لفظ شاکر، حامد و سپاسگذار باشد؟! اما سپاسگذاری عقلی، قلبی، ایمانی و عملی نیز باید ظهور و بروزی داشته باشد - چنان چه اگر قلباً از کسی متشکر باشیم، به زبان نیز بیان میکنیم و یا اگر محبت کسی را در قلب داشته باشیم، هم در عمل نشان می‌دهیم و هم به زبان ابراز محبت میکنیم. و خداست که باید بگوید تشکر و سپاس از من چگونه است، نه این که ما تعیین کنیم.چرا که خداوندغنی به این سپاسگذاری بی‌نیاز است. پس سپاس باید موجب رشد انسان شود و او که خالق است می داند انسان چگونه رشد میکند.
پس، تا اینجا به دو اثر نماز که یکی ذکری که سبب اطمینان قلب گردد و دیگری سپاس به نوع حمد یعنی تشکر توأم با بندگی آشنا شدیم. اما آثار نماز فقط به این دو خلاصه نمی گردد.
نماز، در عین حال دعا و خواستن نیز هست. و او می داند که از او چه بخواهیم و چگونه بخواهیم کامل‌تر است. لذا فرمود با آداب تمامی که من تعیین کرده ام، در محضر من بایست و از اعماق فکر و صمیم قلب وخلوص کامل بگو: اهدنا الصراط المستقیم .
انسان دائم در حال نق زدن و آماده طغیان و انحراف است. چرا که ضعیف است. تا خیری به او میرسد و از متاعی بر خوردار میشود، خدا و خود را فراموش کرده و تکبر و بخل و ظلم میکند، و تا شری به او میرسد، فریادش به آسمان بلند میشود. اما یاد و ارتباط دائم با خدا و اقامه نماز، انسان را قلعه امن و ایمان قرار می‌دهد و قلب را مطمئن می کند.(ادامه دارد...)
- ۳۴
- ۰۶ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
