چون درختی تنها

چون درختی تنها
در بیابان خدا
یک درخت محکم و خشک وسط کویر لوت
توی خاطرات زنده اش نقش یک درخت توت
ابری سبز خیالش سر به رویا ها ش کشید
روی شاخه های سبزش پر شد از توت سفید
زیر سایه ی خیالش یکمی چشم هاشو بست
که دو تا بلبل خوش رنگ تو خیال اون نشست
اولی گفت: اگه بـــارون باز ببـــاره تو کویـــــــــر
دیگه امّا سر رسیـــده عمـــرِ این درخــت پیــــر
دومی گفت که قدیمــــــــــا یادمه کویر نبـــــود
جنگـل و پرنــــده بــــود و گــــــــــــذر زلــال رود
گفتن وُ از جــا پریدن با یه دنیــــــا خــاطــــــره
اون درخت امّا هنوزم تو کویــــــرِ بــــــــــــاوره