یادداشت امیرمهدی ژوله:

یادداشت امیرمهدی ژوله:

ﻣﻦ ﻣﺮﺗﻀﻲ ﭘﺎﺷﺎﻳﻲ ﺭﻭ ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺧﺘﻢ.
ﻧﻪ ﺍﺯ ﻧﺰﺩﻳﻚ،ﻧﻪ ﺍﺯ ﺩﻭﺭ.
ﻧﻪ آﻟﺒﻮﻣﺶ ﺭﻭ ﻣﻴﺨﺮﻳﺪﻡ ﻧﻪ ﺑﺎ ﻣﻮﺳﻴﻘﻲ ﺍﺵ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ ،ﻣﻦ ﻭﻟﻲ ﺳﺮﻃﺎﻥ ﺭﻭ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻢ، ﻫﺠﻮﻡ ﺑﻲ ﺭﺣﻢ ﻭﺑﻲ ﺍﻣﺎﻥ ﻭ ﺧﺎﻧﻤﺎﻥ ﺑﺮﻧﺪﺍﺯﺵ ﺭﻭ ﻟﻤﺲ ﻛﺮﺩﻡ.
ﺩﻳﺪﻡ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻬﺎ ﭼﻄﻮﺭ ﻫﺮ ﻛﺴﻲ ﺭﻭ ﻣﻴﺒﻴﻨﻲ، ﺩﻭﺳﺘﻲ آﺷﻨﺎﻳﻲ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﺍﻱ ﻓﺎﻣﻴﻠﻲ ﻳﺎ ﻋﺰﻳﺰﻱ ﺩﺍﺭﻩ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺳﺮﻃﺎﻥ ﺩﺭﮔﻴﺮ ﻳﻪ ﺟﺪﺍﻝ ﻧﺎﺑﺮﺍﺑﺮ ﺑﺎﺷﻪ.
ﺳﺮﻃﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺗﺎ ﺩﻩ ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ ﻛﻤﺘﺮ ﻣﻴﺸﻨﻴﺪﻡ ﻭ ﻣﻴﺪﻳﺪﻳﻢ ﻭ ﺍﺯﺵ ﻣﻴﺪﻭﻧﺴﺘﻴﻢ ﺣﺎﻻ ﻧﻘﻞ ﻫﺮ ﺟﻤﻊ ﻭ ﻣﺤﻔﻠﻲ ﺷﺪﻩ.
ﺑﻪ ﻧﻈﺮﻡ ﺑﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺍﻳﻦ ﺟﻮﻭﻥ ﻧﺎﺯﻧﻴﻨﻲ ﻛﻪ ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ ﺧﻮﺍﺑﻴﺪ، ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ ﺗﻤﻮﻡ ﺷﺪ، ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ ﺣﻴﻒ ﺷﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻫﻤﻪ ﭼﻨﺪ ﺩﻩ ﻫﺰﺍﺭ ﻧﺎﺯﻧﻴﻨﻲ ﻛﻪ ﻫﺮ ﺳﺎﻝ ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﺮﻃﺎﻧﻬﺎ ﺣﻴﻒ ﻭﻣﻴﻞ ﻣﻴﺸﻦ، ﺑﻴﺎﻳﻢ ﺍﺯ ﺗﺴﻠﻴﺖ ﻫﺎ ﺭﻭﺿﻪ ﺧﻮﻧﺪﻥ ﻫﺎ ﻭ ﻫﺮﻛﻲ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺮﺗﻀﻲ ﺭﻭ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ ﺑﺮﻧﺪﻩ ﺳﺖ ﺑﮕﺬﺭﻳﻢ ﻭ ﻳﻪ ﻛﺎﺭﻱ ﻛﻨﻴﻢ ...
ﻣﺜﻼ ﻳﻪ ﻛﻤﭙﻴﻨﻲ ﺗﺸﻜﻴﻞ ﺑﺸﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﭘﻴﺸﮕﻴﺮﻱ ﺍﺯ ﺳﺮﻃﺎﻥ .
ﺑﻌﺪ ﻫﻤﻪ ﻓﺸﺎﺭ ﺑﻴﺎﺭﻥ ﺑﻪ ﻭﺯﺍﺭﺕ ﺑﻬﺪﺍﺷﺖ ﺑﻪ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻣﺤﻴﻂ ﺯﻳﺴﺖ ﺑﻪ ﻫﺮﺟﺎ ﻛﻪ ﻣﺸﺨﺺ ﺷﻪ ﺩﻟﻴﻞ ﺍﻳﻦ ﺷﻴﻮﻉ ﻫﻮﻟﻨﺎﻙ ﺳﺮﻃﺎﻥ ﺗﻮ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻬﺎ، ﻛﺪﻭﻡ آﻟﻮﺩﮔﻲ، ﻛﺪﻭﻡ ﺧﻮﺭﺍﻙ، ﻛﺪﻭﻡ آﺏ، ﻛﺪﻭﻡ
ﭘﺎﺭﺍﺯﻳﺖ، ﻛﺪﻭﻡ ﻛﻮﻓﺘﻴﻪ؟؟؟؟
ﺑﻌﺪ ﻫﻤﻪ ﻭﺍﺳﺘﻴﻢ ﭘﺎﺵ ﺗﺎ آﺧﺮﺵ .
ﺑﺮﺍﻱ ﺧﻮﺩﻣﻮﻥ ﺑﺮﺍﻱ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻣﻮﻥ ﺩﻭﺳﺘﺎﻣﻮن. مرتضی ها و بچه های دیگر