ﺑﻲ ﺗﻮ ﻣﻬﺘﺎﺏ ﺷﺒﻲ ﺭﺍ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ

ﺑﻲ ﺗﻮ ﻣﻬﺘﺎﺏ ﺷﺒﻲ ﺭﺍ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺷﻌﺮ ﺩﻭﭼﺸﻤﺎﻥ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻮ ﮐﻪ ﺍﺯ ﮐﻮﭼﻪ ﻱ ﻏﻤﮕﻴﻦ ﺩﻟﻢ ﻣﻴﮕﺬﺭﻱ
ﺗﻮ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﺍﺯ ﺩﻟﻢ ﺑﺎﺧﺒﺮﻱ
ﺗﻮ ﭼﺮﺍ ﺭﺳﻢ ﻭﻓﺎﻳﺖ ﮔﻢ ﺷﺪ؟ !
ﺑﺮﻕ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺳﻴﺎﻫﺖ ﮔﻢ ﺷﺪ؟ !
ﺑﺎ ﺗﻮ ﺍﻡ ﺍﻱ ﻣﻪ ﻣﻬﺘﺎﺏ ﺷﺒﺎﻥ ...
ﺑﺎ ﺗﻮ ﺍﻱ ﺯﻟﻒ ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻲ ﺗﻮ ﺻﺪ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺍﻡ ﮔﺮﻳﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﺑﯽ ﺗﻮ ﺍﺷﮑﻢ ﺷﺎﻋﺮ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺍﺳﺖ
ﺑﻲ ﺗﻮ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻔﺴﻢ ﺑﻨﺪ ﺁﻣﺪ
ﻗﺎﻓﻴﻪ ﻳﮏ ﺩﻝ ﺧﻮﺵ
ﺳﻴﺮﻱ ﭼﻨﺪ ﺁﻣﺪ؟ !
ﺑﻲ ﺗﻮ ﺟﻮﻱ ﺩﻝ ﻣﻦ ﺧﺸﮑﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺑﻲ ﺗﻮ ﻫﺮ ﺷﺎﺧﻪ ﺑـُـﻨﻲ
ﺭﻳﺸﻪ ﺍﺯ ﺑﺎﻍ ﺩﻟﻢ ﺑﺮﭼﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺑﻲ ﺗﻮ ﻣﻬﺘﺎﺏ ﻧﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﺯ ﺍﺑﺮ
ﺍﺑﺮ ﻏﻢ ﺑﺎﺭﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎ ﺗﻮ ﮔﻔﺘﻢ ﺑﺎ ﺷﺮﻡ
ﺑﺎ ﺗﻮ ﮔﻔﺘﻢ ﺍﺯ ﺩﻝ
ﺑﺎ ﺗﻮ ﺍﺯ ﻗﺼﻪ ﻱ ﻋﺸﻘﻢ ﮔﻔﺘﻢ
ﻭ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺍﻭﺝ ﺳﮑﻮﺕ
ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﻲ ﭘﺮ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﺧﻤﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻲ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺣﺬﺭ ﮐﻦ ...
ﻧﻔﺴﻢ ﺑﻨﺪ ﺁﻣﺪ
ﻗﺎﻓﻴﻪ ﻳﮏ ﺩﻝ ﺧﻮﺵ
ﺳﻴﺮﻱ ﭼﻨﺪ ﺁﻣﺪ؟ !
ﺑﻲ ﺗﻮ ﻣﻬﺘﺎﺏ ﺷﺒﻲ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻢ