بگفت با متوکّل زنی از نسل عرب

بگفت با متوکّل زنی از نسل عرب
که یا امیر منم دختر علی، زینب
حسن برادر و زهراست مادرم به نسب
ز آسمان ولایت منم همان کوکب
خلایق از سخن او به حیرت افتادند
که قصّه را به امام دهم خبر دادند


امام آمد و اول نصیحتش فرمود
ولی نداشت نصیحت به حال آن زن سود
ولّی حق که بجان و تنش سلام و درود
گشود غنچه ی لب را به او چنین فرمود:
که گوشت بدن پاک اهلبیت کرام
بود به حکم خدا بهر هر درنده حرام


براستی اگرت دعوی است در گفتار
بجانب قفس شیرها قدم بگذار
سخن بگوی بآنان نشانشان به کنار
بگفت ای به بزرگیت کرده حق اقرار
اگر به صدق بود گفته‌ات ز من بشنو
بجانب قفس شیرها تو اوّل رو


از این سخن متوکل شدی بسی دلشاد
ولی امام که جان جهان فدایش باد
بجانب قفس شیرها قدم بنهاد
چو چشم شیران بر روی حضرتش افتاد
بخاک مقدمش از عجز و لابه افتادند
سرشک ریخته صورت به پاش بنهادند


کنار خویش چو روی امام را دیدند
گل وصال ز گلزار حسن او چیدند
سرشک شوق چو باران ز دیده باریدند
بگرد یوسف زهرا هماره گردیدند
یکی از آنان با حضرتش سخن می‌گفت
ز رنج پیری و احوال ضعف تن می‌گفت


که ای ولی الهی اگر چه من شیرم
ولی ز کثرت سن اوفتاده و پیرم