آدم‌ها...ڪَاهے در زندڪَےاَت مےمانند.!

آدم‌ها...ڪَاهے در زندڪَےاَت مےمانند.!
ڪَاهے در خاطره‌اَت.!
آن‌ها ڪِ در زندڪَےاَت مےمانند همسفر مےشوند...
آن‌ها ڪِ در خاطره‌اَت مےمانند:
ڪولہ پشتےِ تمامِ تجربیات‌اَت مےشوند براےِ سفر...
ڪَاهے تلخ، ڪَاهے شیرین، ڪَاهے با یادشان
لبخند مےزنے، ڪَاهے یادشان لبخند از
صورت‌اَت بر مےدارد...
اما تو لبخند بزن بِ تلخ‌ترین خاطره‌هایت حتے...
بڪَذار همسفرِ زندڪَےاَت بداند
هر چِ بود؛ هر چِ ڪَذشت
تو را محڪم‌تر از همیشہ و هر روز
براےِ ڪنارِ او قدم برداشتن ساختہ است...
آدم‌ها مےآیند و این آمدن باید رخ بدهد
تا تو بدانے آمدن را همہ بلدند...
این ماندن است ڪِ هنر مےخواهد.!