#تامل

#تامل

رنج و اندوه بسیار هنگامی پدید می آید که هر فکری را که به سرت می آید واقعیت میپنداری...
شرایط تو را اندوهگین نمیکنند ممکن است آنها تو را دچار درد جسمانی کنند اما غم زده ات نمیکنند...
افکارت تو را غمگین میکنند.تفسیرهایت،داستان هایی که به خود میگویی تو را اندوهگین میکنند....
هنگامی که متوجه شوی:«فکرهای کنونی ام مرا اندوهگین میکنند»از یکی بودن ناآگاهانه با آن افکار بیرون می آیی.
تعصب ها ، زندان های جمعی ذهنی هستند و عجیب است که مردم ، سلول زندان خود را می پرستند ، زیرا به آنها احساس امنیت و احساس کاذب ( من می دانم) می دهد.