شبِ فراقِ عزیزان بسر نمی آید

شبِ فراقِ عزیزان بسر نمی آید
به شامِ تارِ من امشب قمر نمی آید

هنوز ماهِ منی و به انتظارِ توام
فروغِ چشمِ شبم بی خبر نمی آید

اسیرِ حیله ی صیاد گشته مرغِ عشق !
جه گویم از غمِ دل این گهر نمی آید

به کوچه می روم از اضطراب و دلهره باز
چرا عزیزِ دلم از سفر نمی آید

ببار ابرِ بهاران غمی به دل دارم
در انتظارم و مرغِ سحر نمی آید