bungo/بانگو

استفاده از سگ ها در جنگ جهانی دوم.

(البته بهتره به عنوان اطلاعات عمومی در نظر بگیرید.)

در 1924 کمیته نظامی انقلاب شوروی استفاده از سگ ها را برای مقاصد نظامی تصویب کرد که شامل طیف وسیعی از ماموریت ها  مثل عملیات نجات، رساندن کمک های اولیه، برقراری ارتباط، جستجوی اشخاص و مین ها، شرکت در میدان نبرد، حمل غذا دارو،زخمی ها توسط سورتمه و منفجر کردن اهداف و مواضع دشمن می شد. برای نیل به این اهداف یک مدرسه تخصصی تعلیم سگ در استان مسکو تاسیس شد..


در ابتدا ایده به صورت حمل بمب توسط سگ، رها کردن و انفجار با چاشنی زمان دار بود اما این روش موفق نبود و در نهایت با روش انفجار در اثر برخورد که موجب مرگ سگ نیز میشد تعویض شد. ایده استفاده از سگ ها به عنوان یک مین متحرک در دهه 1930 همراه با لوازم سوار کردن مواد منفجره روی سگ توسعه یافت. در 1935 واحد های  سگ های ضد تانک به صورت رسمی به ارتش شوروی ملحق شد.

در ابتدا سگ های ژرمن شپرد به علت ویژگی ها و توانایی های فیزیکی و نیز سهولت آموزش و تعلیم پذیری برای این برنامه مورد توجه بودند اما در ادامه و با کمبود سگ، بقیه گونه ها نیز مورد استفاده قرار گرفتند. آموزش سگ ها به طور متوسط 6 ماه طول می کشید و در نهایت یاد می گرفتند تا تانک دشمن را دنبال کرده و خود را به زیر آن برسانند.

هر سک دو بمب که مجموعا 10 تا 12 کیلو وزن داشتند، را در یک خورجین با خود حمل می کردند. یک اهرم چوبی به طول بیست سانتی متر از یکی از کیسه ها خارج شده بود وقتی که سگ به زیر تانک می رفت اهرم چوبی به زیر تانک برخورد می کرد و باعث انفجار بمب می شد.

 جدای از نتایج کارآمدی این برنامه، قطعا سگ های زیادی در این برنامه از میان رفتند. این سگ ها نه تنها توسط نیروهای آلمانیبلکه توسط نیروهای خودی نیز کشته می شدند زیرا اغلب سگها به دنبال وحشت از میدان نبرد تلاش می کردند به سمت سنگر مربی خود بازگردند اما چون حامل بمب بودند توسط نیروهای خودی کشته می شدند.