گاهی خودت را بگذار وسط

گاهی خودت را بگذار وسط
تا انتهای خودت را قضاوت کن
پاره پاره ی تنت را
از انهدام نگاه سنگین دیگران
بیرون بکش
خودت باش گاهی فقط خودت باش
آننقدر خودت باش که نگاه هرز کسی
تو را به چالش دستانش نکشد
آنقدر خودت باش که سنگینی حرفهای
دیگران شانه های نحیفت را نلرزاند
آنقدر خودت باش که اشکهای الماس گونه ات را تنهابرای حس دوست داشتنت خرج کنی نه بغض هایی که
مردم برایت هموار می کنند
خودت باش
زندگی کن همانگونه که می خواهی
دوست بدار
همانقدر که دوستت می دارند
مهربانی کن
همانقدر که با تو مهربان هستن
چشمهایت را روی سختی دنیوی ببند
نفس بکش
ریه هایت را از هوای اعتبار خودت پرکن
به انتظار بودن کسی نباش
بدان که نبودنهایی هم هست که گاهی
تو را می شکنند
و گاهی از هزار بودن بهتر است
دوست بدار که مهربانی نگاهت تو را
بیش از پیش زیبا تر می کند
خودت را رها کن
انسانیت را پوستین آدمیت قرار بده
بهشت همینجاست درون تو
حالت که خوب باشد
دلت بهشت می شود