ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺻﺤﻨﻪ ﺩﻝ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻦ ﮐﺎﺕ ﺷﺪﻡ ”

ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺻﺤﻨﻪ ﺩﻝ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻦ ﮐﺎﺕ ﺷﺪﻡ ”
ﺑﺴﮑﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮ ﭼﺸﻢ ﺗﻮ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺷﺪﻡ
ﻣﻦ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﻌـﺮ ﻭ ﻏﺰﻝ ﻫﯿﭻ ﻧﻤﯿﺪﺍﻧﺴﺘﻢ
ﺗﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﺮﺿﯿﻪ ﭼﺸــﻢ ﺗﻮ ﺍﺛﺒﺎﺕ ﺷﺪﻡ
ﺧﻢ ﺍﺑـﺮﻭﯼ ﺗﻮ ﻣﯿﺨﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺎﻋﺮﺑﺸﻮﻡ
ﺁﻧﮑﻪ ﺩﺭ ﭘﯿﭻ ﻭ ﺧﻤﺶ ﻣﺤﻮ ﺍﺷﺎﺭﺍﺕ ﺷﺪﻡ
ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺟﺎﯼ ﻣﻦ ﺳﺮ ﺑﻪ ﻫـﻮﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﻧﺒﻮﺩ
ﺍﺯ ﻫـﻤﺎﻥ ﮔﻮﺷﻪ ﻣﻬـﯿﺎﯼ ﺧـﺮﺍﺑﺎﺕ ﺷﺪﻡ
ﯾﺎﺩ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﯿﻨـﻪ ﺳﯿــﻨﺎﯼ ﺩﻟﺖ
ﻃﺒـﻖ ﻓﺮﻣـﺎﻥ ﺗﻮ ﻣﻦ ﺷﺎﻣـﻞ ﺁﯾﺎﺕ ﺷﺪﻡ
ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺩﺳﺖ ﻣﻦ ﻭ ﻗــﻔﻞ ﻭﺩﺧﯿﻞ ﺣﺮﻣﺖ
ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﭘﺸﺖ ﺩﺭﺕ ﺻﺎﺣﺐ ﺣﺎﺟﺎﺕ ﺷـﺪﻡ
ﯾﺎﺩ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﻔــﺤﻪ ﺷﻄـﺮﻧﺞ ﺩﻟﺖ
ﺷﺎﻩ ﻋﺸﻖ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﺑﺎ ﮐﯿﺶ ﺭﺧﺖ ﻣﺎﺕ ﺷﺪﻡ