من تورا به كسي هديه مي دهم ، كه از من عاشق تر باشد ...

من تورا به كسي هديه مي دهم ، كه از من عاشق تر باشد ...

و از من براي تو مهربان تر ...

من تورا به كسي هديه مي دهم كه صداي تو را از هزار فرسنگ راه دور ،

در خشم ، در مهرباني...

در دلتنگي ...

در هزار همهمه دنيا ...

يكه و تنها بشناسد...

من تو را سخاوتمندانه به كسي هديه مي دهم ، كه راز آفتاب گردان

و تمام سخاوتهاي عاشقانه اين گل معصوم را بداند ، و ترنم دلپذير هر آهنگ

هر نجواي كوچك ، برايش يك خاطره مشترك باشد...

او بايد از رنگين كمان چشمان تو ، تشخيص بدهد كه امروز هواي دلت آفتابي است ، يا آن دلي كه من برايش
مي ميرم ، سرد و باراني است ...

اي بهانه زنده بودنم ، تورا سخاوتمندانه به كسي هديه مي دهم ، كه قلبش بعد از دو بار ديدن تو ، باز هم به ديوانگي و بي پروائي اولين نگاه من بتپد

همانطور عاشق ...

همانطور مبهوت وقار و جمال بي مثالت ...

آيا كسي پيدا خواهد شد ؟ از من عاشق تر و از من مهربانتر براي تو ؟

تورا سخاوتمندانه ، به خود خواهم بخشيد ...

تو را فقط و فقط به خودم مي سپارم...

تو را فقط به قلب عاشقم هديه خواهم داد ...

تقدیم به عزیزی که همیشه در یادم می ماند...

..هرگاه نفس کشیدن را فراموش کردم اورا فراموش خواهم کرد...

نه....نه....حتی اگه نفس کشیدنم از یادم بره اونو که از نفسمم برام عزیز تره یادم نمی ره...