مولا جان یا علی (ع) محاسن و سر آغشته در خونت. به یاد فرم

مولا جان یا علی (ع) محاسن و سر آغشته در خونت. به یاد فرمایش فزت و رب الکعبه  افتادم اندکی تامل کردم نتوانستم بنویسم و دیدم و با تمام وجودم لمس کردم که ضربتهایی که برخی از شیعیان تو نه بر سرت که بر دل تو می زنند بسی سخت تر از ضربت آن ملعون است . وامصیبتا ؛ وای بر من ؛ مولا از کدام زخم بنویسم از زخمی که دشمنانت  بر سرت زدند یا از زخم دلی که دوستانت بر دلت می زنند. مولا جان من به فدای داغ دلت . علی جان دلم بس گرفته ، مولا ، نشانی چاه های کوفه کجاست ؟ آقای ما ، چاه های محرم رازدار غصّه هایت کجاست؟ یا علی ، از نامردیهای اهل روزگار شکوه و گریه ها سر می دهم و مرا می گویند گریه در شأن مردان نیست . آنها که بر من ایراد و خرده می گیرند ، آیا بی خبرند از گریه های شبانه ات ؟ آیا مردتر از تو یا علی این روزگار به خود دیده است ؟ توان نوشتن و گفتن ندارم . وصف سوختن به تماشا نتوان گفت...........