تأثیر موسیقی بر سیستم اعصاب

تأثیر موسیقی بر سیستم اعصاب

دانشمندان علم «فیزیولوژی»، دستگاه عصبی انسان را به دو قسمت تقسیم کرده‏ اند :

1. سلسله اعصاب ارتباطی : شاملِ ستون مرکزی عصبی و نخاع، نیمکره ‏های مغز، اَعصاب محیطی.
2. سلسله اعصاب نباتی : شامل سیستم سمپاتیک و پاراسمپاتیک.

وقتی که از خارج تحریکاتی بر روی اَعصاب شروع می‏شود اعصاب سمپاتیک و یا پاراسمپاتیک به میزان تحریکات خارجی وارده تعادل از دست می‏دهند. بدیهی است هر اندازه بین این دو سیستم عصبی، فاصله‏ ها بیشتر شود به همان اندازه نیز نگرانی‏های روانی و اغتشاشات فزون‏تر می‏گردد. و از جمله علل و عوامل تحریکاتِ خارجی، ارتعاشاتِ موسیقی است.

موسیقی وقتی که با آهنگ‏های نشاط انگیز یا نوارهای حزن‏ آور همراه گردد (مخصوصاً اگر با ارتعاشاتِ عجیب و غریب سمفونیک اجراء گردد) به طور مسلّم تعادل لازمی را که بایستی بین دو دسته عصب نامبرده وجود داشته باشد را بر هم می‏زند و در نتیجه اصولِ حساس زندگی (اعم از هضم، جذب، دفع، ترشحات، ضربات قلب و وضعِ فشار مایعات بدن مثل خون و...). را مختل ساخته و رفته رفته شخص را به گرفتاری‏ها و امراضی نزدیک می‏سازد که طب جدید با تمامِ پیشرفت‏هایش نمی‏تواند آسیب‏ های پیش آمده را درمان کند. مثل اغتشاشاتِ فکری، اَمراض روانی (افسردگی‏ها و حتی بی‏خیالی‏ها)، سکته‏های قلبی و مغزی ( تأثیر موسیقی بر روان و اعصاب، صص 3، 6، 26 و 92 به بعد).

پروفسور «ولف آدلر» استاد دانشگاه کلمبیا ثابت کرده که: بهترین و دل‏کش ‏ترین نوارهای موسیقی، شوم‏ترین آثار را روی دستگاه اعصاب انسان باقی می‏گذارد، مخصوصا اگر هوا گرم باشد این تأثیر مخرب، شدیدتر می‏شود. «توجه دقیق به بیوگرافی مشاهیر موسیقی جهان نشان می‏دهد که در دوران عمر به تدریج دچار ناراحتی‏های روحی گردیده ‏اند و عده‏ ای نیز مبتلا به بیماری‏ شده ‏اند. چنان که هنگام نواختن موسیقی درجه فشار خونشان بالا رفته و دچار سکته ناگهانی شده ‏اند( همان).

از آن چه گفته شد، چنین به دست می ‏آید که هر نوع موسیقی، به ویژه آهنگ ‏های احساس برانگیز، تحریکاتی در اعصاب «سمپاتیک» و «پاراسمپاتیک» به وجود می ‏آورد که در نتیجه، تعادلِ این اعصاب به هم خورده و انسان دچار ضعف اعصاب می‏گردد. آن چه مهم است اینکه ضعف اعصاب نیز، خود امراضِ دیگری از قبیل: اختلالِ حواس، پریشانی، جنون، ثقل سامعه (سنگینی گوش)، نابینایی، سل و... به وجود می‏ آورد.

البته تصور نکنید که مشکل در همین چند مورد اختلال یاد شده خلاصه می‏گردد. دکتر «الکسیس کارل»، زیست شناس و فیزیولوژیست فرانسوی می‏نویسد: «کاهش عمومیِ هوش و نیروی عقل، از تأثیر الکل و سرانجام از بی‏ نظمی در عادت ناشی می‏ شود؛ و بدون تردید سینما و رادیو در این بحران فکری سهیم ‏اند». موسیقی نه تنها در شنوندگان اثرات منفی بر جای گذاشته، بلکه در نوازندگان نیز تأثیرات خطرناکی داشته است.

اخبار و گزارشات زیر تنها گوشه ‏ای از واقعیت است :
در ایالتِ «لتیل راک» آمریکا، جوانی که پیانو یاد می‏گرفت، نغمات موسیقی چنان در روح آن جوان هیجان ایجاد کرد که بدون دلیل از جای برخاست و با 19 ضربه چاقو، معلم خود را از پای درآورد (روزنامه اطلاعات، شماره 9622).

«باخ»، موسیقی‏دانِ اتریشی، به اختلال حواس و کوری گرفتار شد.

«فردریک هندل»، موسیقی‏دان آلمانی و «ماریا آلنا» خواننده ایتالیایی و «موریس راول» نوازنده فرانسوی، هر سه به نابینایی مبتلا شدند.

«موتزارت» و «شوین» (دو موسیقی‏دان مشهور) به ضعف قوا و سل دچار گردیدند.

«شوبرت»، «واکتر»، «دوکونیسی» و «مندلسن» به اختلالاتِ عصبی، پریشان فکری و کشمکش‏های روحی مبتلا گردیدند.

«شومان» و «دووراک» گرفتار ضعف اعصاب شدید و سرانجام دیوانگی شدند.

«بتهون» در سی سالگی کاملاً ناشنوا شد و پس از ضعف اعصاب، دیوانه گردید.

http://moshavereh.porsemani.ir/content/%D9%85%D9%88%D8%B3%D9%8A%D9%82%D9%8A-%D8%A7%D8%AB%D8%B1%D8%A7%D8%AA-%D8%AF%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86%D9%8A-%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D8%AF-%D9%8A%D8%A7-%D9%85%D8%AE%D8%B1%D8%A8-%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%9F