شب است و دیده ام گریانتر از ابر زمستانی

شب است و دیده ام گریانتر از ابر زمستانی

دلم غمگینتر از آهنگ غم افزای چوپانی .

سکوت جاودان امشب گرفته دامن شیدا

خیالم خسته از این عالم رویای انسانی .
لباسم تر ز اشک دیدگان سرد و بی روحم

نگاهم تلخ همچون خنده قلب پریشانی .

به جان خسته من آتش تب می زند دامن

تنم سوزانتر از شلاق آن باد بیابانی .

من امشب آرزوی وصل دلبر می برم در گل

ولی بلبل زشوق گل شده مست غزلخوانی.

به دشت بی کران آرزو های شب یلدا

کفن پیچیده دور پیکرم چون نو عروسانی .

سحر گاهان که مرغ حق سکوت شب به هم ریزد

روم بر بی کسان شهر گورستان به مهمانی.