بسم الله الرحمن الرحیم
بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت اول :
توّاب اسم حق تعالی می‌باشد؛ خداوند منّان، خودش توّاب است، یعنی بسیار روی آورنده به بندگانش؛ اگر او باب توبه را به روی بندگانش نگشاید و به آنها امکان توبه ندهد، چه کسی می‌تواند توبه کند و به او روی آورد؟!
هرچیزی،هر حالتی، هر رویکردی، و هر کاری، اول و ابتدایی دارد؛ چنان که امیرالمؤمنین، امام علی علیه اسلام فرمودند: كُلُّ قائمٍ في سِواهُ مَعْلولٌ - و هر متّكى به غير خود، معلول است.(نهج البلاغة: خطبه 186)
و هیچ چیزی جز خداوند سبحان، هستی محض و قائم به خودش نیست که ابتدا یا آغازگر باشد. در علوم عقلی فلسفی نیز به اثبات رسیده که همه چیز معلول است و علتی دارد و این سلسله علل باید به علت غایی برسند که دیگر معلول نباشد.
حال که خالق هر چه هست و از جمله انسان و تمامی حالاتش، خداوند متعال می‌باشد،
مگر می‌تواند اول بودنی را جز خداوند سبحان فرض نمود؟ لذا فرمود: هُوَ الْأَوَّلُ وَالْآخِرُ وَالظَّاهِرُ وَالْبَاطِنُ وَهُوَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ -اوست اول و آخر و ظاهر و باطن واو به هر چيزى داناست.(سوره حدید آیه 3)
یعنی اول اوست و آخر هم اوست.پس او حیات، خلقت، قدرت، رحمت و اسماء و صفاتش را در ما تجلی داد و در وجود خودمان و هر چه هست، به مانشان داد تا او را بشناسیم و ایمان بیاوریم: سَنُرِيهِمْ آيَاتِنَا فِي الْآفَاقِ وَفِي أَنْفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ أَوَلَمْ يَكْفِ بِرَبِّكَ أَنَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ - به سرعت پیاپی نشانههای خود را در افق‌ها و در درون جانشان به آنها نشان میدهيم تا آشكار گردد كه او حق است، آيا كافی نيست كه او بر همه چيز شاهد و گواه است.(سوره فصلّت آیه 53)
همانگونه که تا خدا خودش را به ما نشناساند، ما نمی‌توانیم او را بشناسیم - و تا صفات خود را که در او عین ذات است، در ما تجلی ندهد و در وجود ما نهادینه ننموده باشد، ما نمی‌توانیم به آن صفات متصف گردیم؛ چنان که ابتدا او به تمامی مخلوقاتش رحمت وجود بخشی دارد: وَرَحْمَتِي وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍ - و رحمت من همه چیز را فرا گرفته است. (سوره اعراف بخشی از آیه 156)
و سپس از بندگانش می‌خواهد که رحمت او را در وجود خودشان با رحمت‌آوری وجود بخشی و هم‌افزایی به دیگران ظاهر سازند و رشد دهند.
بنابر این، تا او ما را دوست نداشته باشد و حقیقت محبّت را در وجود ما نهادینه ننموده باشد و به ما امکان دوست داشتن نداده باشد، ما نمی توانیم او یا هیچ چیز دیگری را دوست داشته باشیم.(ادامه دارد...)
پاسخ قسمت اول :
توّاب اسم حق تعالی می‌باشد؛ خداوند منّان، خودش توّاب است، یعنی بسیار روی آورنده به بندگانش؛ اگر او باب توبه را به روی بندگانش نگشاید و به آنها امکان توبه ندهد، چه کسی می‌تواند توبه کند و به او روی آورد؟!
هرچیزی،هر حالتی، هر رویکردی، و هر کاری، اول و ابتدایی دارد؛ چنان که امیرالمؤمنین، امام علی علیه اسلام فرمودند: كُلُّ قائمٍ في سِواهُ مَعْلولٌ - و هر متّكى به غير خود، معلول است.(نهج البلاغة: خطبه 186)
و هیچ چیزی جز خداوند سبحان، هستی محض و قائم به خودش نیست که ابتدا یا آغازگر باشد. در علوم عقلی فلسفی نیز به اثبات رسیده که همه چیز معلول است و علتی دارد و این سلسله علل باید به علت غایی برسند که دیگر معلول نباشد.
حال که خالق هر چه هست و از جمله انسان و تمامی حالاتش، خداوند متعال می‌باشد،
مگر می‌تواند اول بودنی را جز خداوند سبحان فرض نمود؟ لذا فرمود: هُوَ الْأَوَّلُ وَالْآخِرُ وَالظَّاهِرُ وَالْبَاطِنُ وَهُوَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ -اوست اول و آخر و ظاهر و باطن واو به هر چيزى داناست.(سوره حدید آیه 3)
یعنی اول اوست و آخر هم اوست.پس او حیات، خلقت، قدرت، رحمت و اسماء و صفاتش را در ما تجلی داد و در وجود خودمان و هر چه هست، به مانشان داد تا او را بشناسیم و ایمان بیاوریم: سَنُرِيهِمْ آيَاتِنَا فِي الْآفَاقِ وَفِي أَنْفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ أَوَلَمْ يَكْفِ بِرَبِّكَ أَنَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ - به سرعت پیاپی نشانههای خود را در افق‌ها و در درون جانشان به آنها نشان میدهيم تا آشكار گردد كه او حق است، آيا كافی نيست كه او بر همه چيز شاهد و گواه است.(سوره فصلّت آیه 53)
همانگونه که تا خدا خودش را به ما نشناساند، ما نمی‌توانیم او را بشناسیم - و تا صفات خود را که در او عین ذات است، در ما تجلی ندهد و در وجود ما نهادینه ننموده باشد، ما نمی‌توانیم به آن صفات متصف گردیم؛ چنان که ابتدا او به تمامی مخلوقاتش رحمت وجود بخشی دارد: وَرَحْمَتِي وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍ - و رحمت من همه چیز را فرا گرفته است. (سوره اعراف بخشی از آیه 156)
و سپس از بندگانش می‌خواهد که رحمت او را در وجود خودشان با رحمت‌آوری وجود بخشی و هم‌افزایی به دیگران ظاهر سازند و رشد دهند.
بنابر این، تا او ما را دوست نداشته باشد و حقیقت محبّت را در وجود ما نهادینه ننموده باشد و به ما امکان دوست داشتن نداده باشد، ما نمی توانیم او یا هیچ چیز دیگری را دوست داشته باشیم.(ادامه دارد...)
- ۴۷
- ۰۲ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
