بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
وَلَا تَمْشِ فِي الْأَرْضِ مَرَحًا - و در زمین با غرور و تفاخر راه مرو! (سوره اسراء بخشی از آیه 37 و سوره لقمان بخشی از آیه 18)
زمین، مادر توست. آخر چگونه می‌ توانی بر سینه‌ مادر خود به غرور و تفاخر راه روی!
ما هیچ فخری نداریم که بخواهیم به آن تفاخر کنیم. نه چیزی را به تمامی می‌دانیم و نه می‌ توانیم!
یک زندگیِ نسیه و در گِرو که غرور و تفاخر ندارد. هر آن، اسیر هر اتفاقیم و هر ماجرایی به‌راحتی می‌تواند ما را به سویی بکشاند.
غرور و تفاخر، نشانه‌ حماقت محض است.
یک سالک فرهیخته، چون یک شکارچی هشیار، غرور و تفاخر خود را شکار می‌ کند و آن را به پیشگاه خداوند قربانی میکند. زیرا یک سالک، شکارچی اوصاف خودش است. یکی‌یکی آنها را به دام می‌اندازد و از شرشان خلاص می‌شود. چنین شکاری او را آن‌به‌آن اقتدار می‌ بخشد. و این همان جهاد حقیقی است که در قرآن به صورت‌های مختلف، به تصویر کشیده شده است. از شر قوای نفس خویش، خلاص شدن و رهایی را پاس داشتن...
آنگاه، چنان نرم و لطیف بر زمین گام خواهی زد، که گویی این آسمان است که بر زمین راه می‌رود. گام‌زدنی فراتر از هست‌ ونیست..