ﻣﺴﺖ ﻭ ﻫﺸﯿﺎﺭ ‏( ﭘﺮﻭﯾﻦ ﺍﻋﺘﺼﺎﻣﯽ ‏)

ﻣﺴﺖ ﻭ ﻫﺸﯿﺎﺭ ‏( ﭘﺮﻭﯾﻦ ﺍﻋﺘﺼﺎﻣﯽ ‏)
ﻣﺤﺘﺴﺐ، ﻣﺴﺘﯽ ﺑﻪ ﺭﻩ ﺩﯾﺪ ﻭ ﮔﺮﯾﺒﺎﻧﺶ ﮔﺮﻓﺖ
ﻣﺴﺖ ﮔﻔﺖ ﺍﯼ ﺩﻭﺳﺖ، ﺍﯾﻦ ﭘﯿﺮﺍﻫﻦ ﺍﺳﺖ، ﺍﻓﺴﺎﺭ ﻧﯿﺴﺖ
ﮔﻔﺖ : ﻣﺴﺘﯽ، ﺯﺍﻥ ﺳﺒﺐ ﺍﻓﺘﺎﻥ ﻭ ﺧﯿﺰﺍﻥ ﻣﯿﺮﻭﯼ
ﮔﻔﺖ : ﺟﺮﻡ ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻦ ﻧﯿﺴﺖ، ﺭﻩ ﻫﻤﻮﺍﺭ ﻧﯿﺴﺖ
ﮔﻔﺖ : ﻣﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺗﺎ ﺧﺎﻧﻪﯼ ﻗﺎﺿﯽ ﺑﺮﻡ
ﮔﻔﺖ : ﺭﻭ ﺻﺒﺢ ﺁﯼ، ﻗﺎﺿﯽ ﻧﯿﻤﻪﺷﺐ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﻧﯿﺴﺖ
ﮔﻔﺖ : ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺍﺳﺖ ﻭﺍﻟﯽ ﺭﺍ ﺳﺮﺍﯼ، ﺁﻧﺠﺎ ﺷﻮﯾﻢ
ﮔﻔﺖ : ﻭﺍﻟﯽ ﺍﺯ ﮐﺠﺎ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪﯼ ﺧﻤﺎﺭ ﻧﯿﺴﺖ
ﮔﻔﺖ : ﺗﺎ ﺩﺍﺭﻭﻏﻪ ﺭﺍ ﮔﻮﺋﯿﻢ، ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﺑﺨﻮﺍﺏ
ﮔﻔﺖ : ﻣﺴﺠﺪ ﺧﻮﺍﺑﮕﺎﻩ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺪﮐﺎﺭ ﻧﯿﺴﺖ
ﮔﻔﺖ : ﺩﯾﻨﺎﺭﯼ ﺑﺪﻩ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻭﺍﺭﻫﺎﻥ
ﮔﻔﺖ : ﮐﺎﺭ ﺷﺮﻉ، ﮐﺎﺭ ﺩﺭﻫﻢ ﻭ ﺩﯾﻨﺎﺭ ﻧﯿﺴﺖ
ﮔﻔﺖ : ﺍﺯ ﺑﻬﺮ ﻏﺮﺍﻣﺖ، ﺟﺎﻣﻪﺍﺕ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﮐﻨﻢ
ﮔﻔﺖ : ﭘﻮﺳﯿﺪﺳﺖ، ﺟﺰ ﻧﻘﺸﯽ ﺯ ﭘﻮﺩ ﻭ ﺗﺎﺭ ﻧﯿﺴﺖ
ﮔﻔﺖ : ﺁﮔﻪ ﻧﯿﺴﺘﯽ ﮐﺰ ﺳﺮ ﺩﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩﺕ ﮐﻼﻩ
ﮔﻔﺖ : ﺩﺭ ﺳﺮ ﻋﻘﻞ ﺑﺎﯾﺪ، ﺑﯽ ﮐﻼﻫﯽ ﻋﺎﺭ ﻧﯿﺴﺖ
ﮔﻔﺖ : ﻣﯽ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺧﻮﺭﺩﯼ، ﺯﺍﻥ ﭼﻨﯿﻦ ﺑﯿﺨﻮﺩ ﺷﺪﯼ
ﮔﻔﺖ : ﺍﯼ ﺑﯿﻬﻮﺩﻩﮔﻮ، ﺣﺮﻑ ﮐﻢ ﻭ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﻧﯿﺴﺖ
ﮔﻔﺖ : ﺑﺎﯾﺪ ﺣﺪ ﺯﻧﺪ ﻫﺸﯿﺎﺭ ﻣﺮﺩﻡ، ﻣﺴﺖ ﺭﺍ
ﮔﻔﺖ : ﻫﻮﺷﯿﺎﺭﯼ ﺑﯿﺎﺭ، ﺍﯾﻨﺠﺎ ﮐﺴﯽ ﻫﺸﯿﺎﺭ ﻧﯿﺴﺖ