بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
قسمت دوم : کربلا در کربلا می‌ماند اگر زینب نبود :
فرازی از فرمایشات حضرت زینب علیها السلام به مردم کوفه : أَتَبْكُونَ أَخِي؟! أَجَلْ وَ اللهِ فَابْكُوا فَاِنَّكُمْ أَحْرِياءُ بِالْبُكاءِ، فَابْكُوا كَثِيراً وَ اضْحَكُوا قَلِيلا، فَقَدْ بُلِيتُمْ بِعارِها وَ مُنيتُمْ بِشِنارِها، وَ لَنْ تَرْحَضُوها أَبَداً - آيا براى برادرم (حسين عليه السلام) گريه مى‌كنيد؟ آرى به خدا سوگند بايدكه بگرييد،چرا كه شما شايسته گريستن‌ايد؛ پس فراوان گريه كنيد و اندك بخنديد، چرا كه ننگ اين عمل گريبان شما را گرفت و لكه آن براى هميشه به دامن شما نشست كه هرگز نمى‌ توانيد آن را پاك كنيد .
مردمان کوفه، همه در کربلا حضور نداشتند، اما به جهت موافقت، همسویی، تجهیز و حمایت، همه شریک جرم و جنایت بودند!
گاه مسلمان بر اثر غفلت، تبعیت از هوای نفس و وسوسه‌های شیاطین جنّ و انس، مرتکب قصور، تقصیر، گناه و ظلم شخصی می‌شود، که امید دارد با ندامت و اقرار به - انّی کُنتُ منَ الظالِمین، استغفار، توبه و توسل، بخشوده شود، اما گناه همسویی و هم‌صدایی با دشمنان ولایت، جرمی عمومی و نابخشنودی می‌باشد.
ظلم و جنایتی است که آثار سوء آن در جوامع و تا نسل‌ها ادامه خواهد داشت؛ و وقتی کار از کار گذشت، دیگر با هیچ اشکی پاک شدنی نیست. (پایان)