ديشب به سرم باز هواي دگر افتاد

ديشب به سرم باز هواي دگر افتاد
در خواب مرا سوي خراسان گذر افتاد

چشمم به ضريح شه والا گهر افتاد
اين شعر همان لحظه مرا در نظر افتاد..

با آل علي هر که در افتاد، ور افتاد

اين قبر غريبُ الغُرَبا، خسرو طوس است
اين قبر مُعین الضعفا، شمسِ شموس است

خاک در او مَلجأ ارواح و نفوس است
بايد ز رهِ صدق بر اين خاک در افتاد

با آل علي هر که در افتاد، ور افتاد

حوران بهشتی زده اندر حرمش صف
خیل مَلَک از نور طبقها همه بر کف

شاهان به ادب در حرمش گشته مُشَرّف
اینجاست که تاج از سر هر تاجوَر افتاد!

با آل علی هر که درافتاد، ور افتاد

اولاد علي شافع يوم عَرَصاتند
داراي مقامات رفيع