بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
قسمت اول :
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تُلْهِكُمْ أَمْوَالُكُمْ وَلَا أَوْلَادُكُمْ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ وَمَنْ يَفْعَلْ ذَلِكَ فَأُولَئِكَ هُمُ الْخَاسِرُونَ - ای كسانی كه ايمان آورده‏‌ايد! اموال و فرزندانتان شما را از ياد خدا باز ندارد غافل نكند، و هر كس چنين كند زيانكار است.(9)
وَأَنْفِقُوا مِنْ مَا رَزَقْنَاكُمْ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ فَيَقُولَ رَبِّ لَوْلَا أَخَّرْتَنِي إِلَى أَجَلٍ قَرِيبٍ فَأَصَّدَّقَ وَأَكُنْ مِنَ الصَّالِحِينَ -از آنچه به شما روزی داده‏‌ايم انفاق كنيد، پيش از آنكه مرگ يكی از شما فرا رسد، و بگويد: پروردگارا! چرا مرگ مرا مدت كمی به تاخير نينداختی، تا صدقه دهم و از صالحان باشم!(10)
وَلَنْ يُؤَخِّرَ اللَّهُ نَفْسًا إِذَا جَاءَ أَجَلُهَا وَاللَّهُ خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ - خداوند هرگز مرگ كسی را هنگامی كه اجلش فرا رسد به تاخير نمی‌اندازد، و خداوند به آنچه انجام می‏دهيد آگاه است.(11)(سوره منافقون آیه 9 تا 11)
شرح مختصر :
اگر جزو ایمان آورندگان می‌ باشیم، باید خود را به اخلاق الله متخلق نماییم و در قرآن مجید چگونگی این خودسازی و تربیت را تعلیم داده است.
هر کسی، با هر اعتقادی، مرگ را در دیگران دیده و می‌داند که خودش نیز دیر یا زود، می‌میرد و البته دیرش هم بسیار زود است!
برخی، از یاد مرگ فرار می‌کنند؛ در حالی که هم خودشان به سوی مرگ می‌ شتابند، و هم مرگ به طرف آنان می‌آید و این فراموشی و غفلت، مرگ را از آنان دور نمی‌سازد: قُلْ إِنَّ الْمَوْتَ الَّذِي تَفِرُّونَ مِنْهُ فَإِنَّهُ مُلَاقِيكُمْ ثُمَّ تُرَدُّونَ إِلَى عَالِمِ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ فَيُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ - بگو: اين مرگی كه از آن فرار می‏كنيد سرانجام با شما ملاقات خواهد كرد، سپس به سوی كسی كه از پنهان و آشكار با خبر است برده می‏شويد و شما را از آنچه انجام می‏داديد خبر می‏دهد.(سوره جمعه آیه 8)
یاد کردن - ذکر، صرفاً یک تصور یا تخیل ذهنی نیست،بلکه نوعی ارتباط و اتصال بین جان آدمی با کسی که یادش می‌کند برقرار می‌نماید و اگر این یاد، جدی و شدید باشد، یاد شده مذکور را به هدفی برای رسیدن مبدل می‌سازد.
یاد خدا، یادآور بازگشت به سوی او معاد می‌باشد که با فرا رسیدن مرگ رخ می‌دهد؛ لذا یاد خدا، مرگ را به خاطر می‌آورد و یاد مرگ، بازگشت را متذکر می‌گردد.
علل غفلت : غفلت از هر امری، به سبب مشغول شدن دل و ذهن، به امور دیگر می‌ باشد؛ چنان که حتی اگر کسی به بازی مشغول شود، (ادامه دارد...)