قاشه رُفتِن رآس ناوی هم صدایِ کهخدا

قاشه رُفتِن رآس ناوی هم صدایِ کهخدا
دل خشیشون بی که خو رهتن به پایِ کهخدا

مِن گِرهِ افتانه مردم گسنگی هی ایکَشِن
دومن آبادیِ غم بو کو کجایِ کهخدا

دشت خوشکوندن یه جوری کهِ کلوری هم نسی
ایسو الدی مِی بیابونَل سرایِ،کهخدا

فقر ارثی نی؟بلی ارثیِ فقرِ دومِنَل
دیر ناوهِ،وقت درمون و دوایِ کهخدا

غصه بالا نی همش دومِن اجل پیت ایخره
جونه خوت،کاری بکن دومن عزایِ کهخدا
سرگشته