حکایت:

حکایت:
روزی ناصر الدین شاه ،
علما و ادیبان را گرد هم می آورد و از آنها می خواهد تا معنی قسمتی از شعر حافظ :

(بلبلی برگ گلی خوش رنگ در منقار داشت ) ، را برایش شرح دهند ...

هریک از آنها ، تعریفی از این شعر می کنند ،،
ولی ناصرالدین شاه قانع نمی شود ...
به همین خاطر نامه ای برای وصال شیرازی در شیراز می نویسد و از او تقاضا می کند
تا معنیِ حقیقیِ این شعرِ حافظ را
برایش باز گوید. ..

قاصد ، نامه را زمانی که وصال شیرازی
تازه فرزندش را از دست داده بود و مشغول انجام مراسم او بود ، به وی می دهد.
نیمه شب وصال شیرازی به سراغ نامه رفته و
آن را مطالعه می کند ...
سپس
به سراغ عدد حروف ابجدی می رود که روح حروف است و درمی یابد که عدد ابجدی بلبلی برگ گلی ، با حضرات علی ، حسن ، حسین علیهم السلام
مطابقت دارد ...
لذا...
به پادشاه این چنین با شعر پاسخ می دهد :


صاحبا ، در حالتی کین بنده غم بسیار داشت

یادم آمد زان کلامی را که شه اظهار داشت

در خصوص شعر حافظ ، آنچه پرسیدی ز من

بلبلی برگِ گلی خوش رنگ در منقار داشت

نیمه شب ، غواص گر دیدم به بحر ابجدی

تا ببینم این گُهر ، آیا چه دُرّ ، در بار داشت

بلبلی برگ گلی ، شد سیصد و پنجاه و شش

با علی و با حسین و با حسن ، معیار داشت ...

رنگ ِ گل سرخ است , او باشد نشانی از حسین

برگِ گل سبز است , او باشد نشانی از حسن

بلبلی باشد علی ، کز فرقت ِ این برگ و گل

روز و شب از هجرِ ِ ایشان ، ناله های زار داشت

آن حساب ابجدی , این هم دلیل حکمتی

مدعی آیا تواند اندر این ، انکار داشت .....