کویری خشک وبی بارم نگارم کو قرارم کو؟

کویری خشک وبی بارم نگارم کو قرارم کو؟
تنِ   رنجور و بیمارم   شمیم   گُلعزارم  کو؟
رسیده تلخی دوران به چشمان پُر از خاکم؟
شدم چون کوره ی آتش گلِ سرخ نگارم کو؟
به من گُفتی گُلستانی به دور از هرزمستانی
گُلستانی ندیده کس ،  طلوعِ پُر وقارم  کو؟
شبِ یلدای  طولانی  گرفته  باغ  و بستانم
به تاریکی خزان کرده زِوعده صدهزارم کو؟
گرفتی دامن گیتی ، همه درد جهان بر جان
چرا  راحت  نمی گیری ؟ بهارِ  پُر بهارم  کو؟
شدم دلگیر ودلخسته دوچشمان رویهم بسته
دراین دالان تو در تو بجز داد و هَوارم کو؟