منم لامرد ، کویری شوره زارُم

منم لامرد ، کویری شوره زارُم
اصیل و بامرام و ریشه دارُم
جنوب فارس می باشد مکانُم
میان شهر گابندی ولارُم
بُود جاری گهی مهران زِ دشتُم
دو کوه ماده و نَر در حصارُم
چپ و راسُم اسیر واشکنان است
به دشتِ مُهر و جدره همجوارُم
هوایم گرم و کم باران وشرجی است
زمینِ خشک باشد چارودارُم
مُنم شهری که معروفُم به تش باد
تابستون تیر ومرداد داغدارُم
خوشن هنگام گرمایِ خَرک رنگ
بخوسی سایه ی کَور و کُنارُم
خوشن از تشنگی دوُلی بنوشی
زِ آب برکه های ِ خوشگوارُم
خوشن اینجا برای زندگانی
خوشن روز و شب و لیل ونهارُم
خوشن با شروه یِ مهیا بخونی
بسانِ بلبلان گل عزارُم
مُنم لامرد امانتدار و خونگرم
به پاکی شهرتی دیرینه دارُم
گلستان می شوم فصل زمستون
تماشایی بُوَد فصل بهارُم
بپیچد عید نوروز عطر طاره
برقصم عیش مُخ ها با هُوارُم
مُنم ساده ، امین و دست و دل باز
نماز خون و سَخیّ و شکرگزارُم
نگاهی کن ببین خاکُم چه گیراست
چه خوبن مردمان با وقارُم
ببین آثار تاریخ وتمدّن
درون درّه و دشت و شیارُم
به هر جا بنگری مسجد ببینی
خداخواهند دارا و ندارُم
مسلمانم به دینداری قَویُم
به مذهب پیرو هشت و چهارُم
همیشه بر لبم صلوات باشد
مرید آن شه دُل دُل سوارُم
نژادم پارس و سادات و بایندر
به شوکت پادشاه این دیارُم
تراکمه مرکزم از ترکمان است
جت و لوریّ و خواجه در جوارُم
علامرودشت و بیرم با سناسیر
من از کال تا به بیخِ گلّه دارُم
توان و تابِ نا مَحرَم ندارُم
بُوَد ظالم ستیزی افتخارُم
منم لامرد کمینگاه دلیران
بسی ناگفته ها در سینه دارُم
دلُم خون است زِ دست پرتغالی
با شرف الدینِ فالی همقطارُم
تنم زخم است هنوز از درد وقحطی
مصیبت دیده از دست قَجارُم
منم معروف اینک با شهیدان
زِ هجرِ آن عزیزان سوگوارُم
منم اینجا نگهبان سواحِل
برای دین و میهن جان نثارُم
هنوز با انگلیسی در نبردُم
برای دفع دشمن سربدارُم
به ساحل چون نگینی می درخشُم
به پایِ کوهِ سادول استوارُم
مثال موج دریا پُر خروشُم
مثال تند تش باد بی قرارُم
برای مرز ایران مرزبانُم
مثال ببر، دنبال شکارُم
چه غم دارم بود خاکم پُر از گنج
بنازُم نخل های بیشمارُم
چه باشد نعمتی بهتر زِ اینکه
خلیج فارس می باشد کنارُم
به دامان دُّر و گوهر پروریدُم
به فردای خودم امید وارُم
به پاس این همه نعمت و ثروت
مطیع و شاکرِ پروردگارُم
فقط واعظ مو میترسُم که دشمن
به گمراهی کَشد ایل وتبارُم
مو میترسم زِ نابودیِّ فرهنگ
به غیر از این دگر دردی ندارُم