مادامی که یک سیب، با چوب باریکش به درخت متصل است،

مادامی که یک سیب، با چوب باریکش به درخت متصل است،
همه عوامل در جهت رشدش در تلاشند
باد طراوتش میدهد
آب رشدش میدهد
و آفتاب به آن پختگی و کمال میبخشد
اما به محض منقطع شدن از درخت و جدایی از اصل،
آب آنرا می گنداند
باد پلاسیده اش میکند
و آفتاب آنرا پوسانده و طراوتش را میگیرد؛
برای ما انسان ها تا وقتی در مسیر بندگی قدم بر میداریم و دست و دلمان به ریسمان خدا گره خورده است، هر اتفاقی در زندگی رشدمان خواهد داد، حتی زمین خوردن ها و افتادنها، مقدمه صعود و تعالی بزرگ روح مان خواهد شد
و بر عکس وقتی از خدا دور شویم، هر داشتنی فقر و هر فرازی، فرودی عمیق است...

دستانتان همیشه در دستان پر مهر خدا....