مادامی که سیب با چوب باریکش به درخت متصل است،

مادامی که سیب با چوب باریکش به درخت متصل است،

همه عوامل در جهت رشدش در تلاشند،

باد طراوتش میدهد،

آب رشدش میدهد،

و آفتاب به آن پختگی و کمال میبخشد،

اما به محض منقطع شدن از درخت و جدایی از اصل،

آب آن را می گنداند،

باد پلاسیده اش میکند،

و آفتاب آن را پوسانده و طراوتش را میگیرد؛

برای ما آدمها تا وقتی در مسیر بندگی قدم بر میداریم چون دست و

دلمان به ریسمان خدا گره خورده است ،

هر اتفاقی در زندگی رشدمان خواهد داد و

حتی زمین خوردن ها و افتادنها، مقدمه صعود و تعالی بزرگ

روح مان خواهد شد وبر عکس وقتی از خدا دور بیفتیم ،

هر داشتنی فقر و هر فرازی، فرودی عمیق است...

پس دستتان در دستان پر مهر خدا...