ﺯ ﺧﺎﮎ ِﮐﺮﺑﻼ ﯾـــﮏ ﻣُﺸــــﺖ ﺭﻭﺯﯼ

ﺯ ﺧﺎﮎ ِﮐﺮﺑﻼ ﯾـــﮏ ﻣُﺸــــﺖ ﺭﻭﺯﯼ
ﺭﺳـﯿﺪ ﺍﺯ ﺩﺳـﺖ ﺯﻭّﺍﺭﯼ ﺑـﻪ ﺩﺳﺘـــﻢ
ﺑـﺪﻭ ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺍﯼ ﺧـﺎﮎ ِ ﺷـﻔﺎﺑﺨﺶ
ﭼﺮﺍ ﺍﯾﻨﮕﻮﻧﻪ ﺍﺯ ﺑــﻮﯼ ِ ﺗـﻮ ﻣﺴﺘﻢ
ﭼﺮﺍ ﻣﺠﺬـﻮﺏ ﺑﻮﯾﺖ ﻫﺴﺖ ﻋـﺎﻟﻢ؟؟
ﭼﺮﺍ ﻣﻦ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺩﻝ ﺑﺮ ﺗـﻮ ﺑﺴﺘﻢ
ﺑﺮﺍﯼ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﯼ ﺑﻮﯾـــــــﯿﺪﻥ ﺗــــــﻮ
ﺑﻪ ﭘـــــﺎﯼ ﮐــﺎﺭﻭﺍﻥ ﻫـﺎ ﻣﻦ ﻧﺸﺴﺘﻢ
ﺑﮕﻔﺘـﺎ ﺍﻋﺘﺒــﺎﺭﻡ ﺍﺯ ﺣﺴـﯿﻦ ﺍﺳــــﺖ
ﮐﻪ ﻣﻦ ﺍﺭﺑــﺎﺏ ِﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﯽ ﭘَﺮﺳﺘﻢ
ﺍﮔﺮﭼﻪ ﺧـــــﺎﮐﻢ ﻭ ﺩﺭ ﺯﯾﺮ ﭘﺎﯾـــــﺖ
ﻭﻟﯿـﮑﻦ ﺍﺯ ﭘﻠﯿـــــــﺪﯼ ﻫـﺎ ﺑِﺠﺴﺘــــﻢ
‏( ﮐـــــــﻤﺎﻝ ﻫﻤﻨﺸﯿﻦ ﺑﺮﻣﻦ ﺍﺛﺮ ﮐﺮﺩ
ﻭﮔﺮﻧﻪ ﻣـﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﺧــﺎﮐﻢ ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻢ ‏)