نقد انیمیشن زوتوپیا

زوتوپیا فصل دوم به کارگردانی جارد بودش و بایرو رون یک اَبَرسازه‌ی مکانیکیال بر جوهره‌ی سُلطه‌جوییِ رسانه‌ای در قاموسِ بَعلیتِ آمریکایی است. این بُت که در راهپیماییِ 22 بهمن سوزانده شد چند مفهوم برای بیننده‌ی کودک و نوجوان دارد. به این چند مفهوم در ادامه اشاره خواهم کرد امّا بطورِ مشخص مخاطبِ هدفی که در آینده کتاب می‌خواند و با ادبیاتِ چِرچیلیِ اُوروِل آشنا می‌گردد، «مزرعه‌ی حیوانات» را مسخره و آزادی را در اسارتِ بردگیِ «1984» می‌یابد. از نظر فلسفی نیز به گُفته‌ی هِگِل ارتباطِ میان ارباب و خادم مانندِ ارتباط میانِ سوژه و زبان است. این طور استنباط می‌شود که انسان در پوشش‌های مُختلفِ ذهنی شکلی فرا موجودی از تسلط بر دیگران خیال خواهد کرد. جهانی که به یک خرگوش حق می‌دهد با روباه دوست باشد چرا که خوک‌ها از دیگر حیوانات برابرترند و براساسِ تفکر انسانی ماجراجویی می‌کند، دقیقاً همین دنیایی است که ترامپِ خوک صفت در آن احساس می‌کند مالک‌اش است. یک جاهایی به مارکی دوساد برای آفرینشی به نامِ مکتبِ لیبرتین حق می‌دهم چرا که جریانِ پرونده‌ی اِپْستین واقعاً یک جریانِ لذّت بُردن از دگرآزاری با قدرت است. فریبِ این جهان را با چُنین پویانمایی‌هایی که از کودکی در ذهنِ فرزندِ من و تو می‌کارند که حق با خوک‌ها است چرا که حیوانی به نجابتِ اسب کلانتر شهر است و فردین بازی در می‌آورد، را نخورید چرا که من باور دارم این طمع نیست که دنیایی را با قدرتِ مادّیات تصاحب کردن این خودِ لیبِرتِنیسم است و...
متن کامل را در روزنامه‌ی اینترنتی برداشت بلند بخوانید.
https://longtake.ir/mag/?p=26044
ویدئوی مرتبط را در کانال آپارات من ببینید.
https://aparat.com/v/qswb80g
✍️#علی_رفیعی_وردنجانی